Bizar hoe sommige meesterartiesten toch nooit uit de marge van de popmuziek geraken. Shelby Lynne is zo iemand. De Amerikaanse soulzangeres heeft met Revelation Road zopas haar dertiende plaat uit, en het is er opnieuw een om verliefd op te worden. Toch is de kans dat u haar in primetime op de radio zal horen uiterst miniem.

Wie Walk The Line heeft gezien - de film over het jonge leven van Johnny Cash - zag Shelby Lynne in de rol van Johns moeder Carrie, maar ondanks haar rol in een kaskraker blijft ze in de eerste plaats een begenadigde songschrijfster en zangeres. Een vrouw, bovendien, die een leven achter de rug heeft dat het verdient om zelf verfilmd te worden. Lynne is de dochter van een aan alcohol verslaafde vader die, toen ze zeventien was, voor haar ogen eerst zijn vrouw vermoordde en vervolgens zichzelf een kogel door het hoofd schoot. Een traumatische gebeurtenis die zowel het leven van Lynne als dat van haar zus - zangeres Allison Moorer, tegenwoordig mevrouw Steve Earle - tot vandaag tekent.

Aanvankelijk begon Lynne haar loopbaan in de muziek als countryzangeres, maar sinds het ronduit fantastische I Am Shelby Lynne, uit '99 alweer, en destijds goed voor een Grammy als beste nieuwkomer, sijpelen almaar meer invloeden uit pop, jazz en blues haar muziek binnen. Waar ze aanvankelijk weinig meer was dan een op de sterrenstatus belust zangeresje, laat ze zichzelf steeds meer van een meer assertieve kant zien. De vergelijking met Sheryl Crow is al vaker getrokken, al leunt haar geluid de jongste jaren vaker tegen dat van Dusty Springfield aan, een zangeres van wie ze overigens meerdere nummers van op het repertoire heeft staan. Ook als songschrijfster is ze er sinds dat prille begin fors op vooruit gegaan, maar veel commercieel succes heeft haar dat voorlopig niet opgeleverd. Meteen het beste bewijs dat er niet noodzakelijk een verband bestaat tussen talent en succes.

Niettemin is Revelation Road opnieuw een juweeltje. Lynne werkt intussen voor eigen rekening. Ze heeft haar eigen labeltje, Everso, schrijft alles zelf, producet en heeft ook alle instrumenten ingespeeld. Of dat een weloverwogen keuze dan wel een noodzaak is laten we in het midden, maar het resultaat heeft er alvast niet over te lijden.

De songs zijn erg sober gearrangeerd, met vooral akoestische gitaar en een paar plukjes bas en wat discrete tikken op een drumstel. Haar karakteristieke stijl, rokerige jazz, beetje blues, een zucht country, blijft van die aard dat je er jezelf als luisteraar helemaal in wilt onderdompelen, en haar zachte, expressieve stem ligt heerlijk in het gehoor. Tel daarbij de teksten waarin ze heel haar hart binnenstebuiten draait - een handvol songs gaan over de tragische dood van haar ouders.

'Even Angels' en 'I Won't Leave You' zijn ingetogen nummers waar de genadeloosheid van het leven centraal staat, maar ook wanneer de muziek een tikje sneller klinkt - al is dat relatief - wordt de toon er zelden vrolijker op. Niet meteen voer voor MNM of Q Music, kortom. Maar dat is in deze een compliment. Een van de beste platen uit haar carrière. En in het geval van Shelby Lynne wil dat wat zeggen. (Everso/Rough Trade)


Download eerst: 'Even Angels', 'I Won't Leave You', 'I Don't Need A Reason To Cry', 'Heaven's Only Days Down The Road'.