Laatst hoorden we Isobel Campbell nog maar eens beweren dat ze véél meer voldoening put uit haar muziek dan uit haar minnaars. Zover zouden wij het aan de andere kant van de hoofdtelefoon - nu ook weer niet drijven, maar onbetwistbaar is dat de Schotse belle een patent heeft op onberispelijke prachtplaten. Hawk is geen uitzondering op die regel en verleent het uitgeholde cachet 'tijdloos' weer enige betekenis.

24 juni 2009. "Deze ochtend wakker geworden, met het gevoel dat ik elk moment in tranen zou kunnen uitbarsten. Het is de druk die op me weegt. Mensen zeggen me dat ik een nieuwe zangpartner moet zoeken. Ik ben zo verward." In losse zinnen schrijft een verscheurde Isobel Campbell haar verdriet, radeloosheid en ontgoocheling van zich af op MySpace. Reden voor zoveel drama? In een paar weken tijd weigerde Mark Lanegan enkele nieuwe songs van Campbell in te zingen en verkoos hij Soulsavers boven haar gezelschap op het podium. Een kaakslag voor de terminaal onzekere chanteuse/celliste, die zich maandenlang op haast obsessieve wijze bezighield met Hawk.

Nog maar pas hadden ze opnieuw hun tentje opgezet in het muzikale landschap van de deep south - de haringen zaten vers in de grond van de Americana - of er bleek al een haar in de boter te zitten. Zou het aan die tijdelijke fall-out liggen dat de Schotse chanteuse op Hawk naast Mark Lanegan ook met andere partners de muzikale sponde betrekt? Ex-Smashing Pumpkinsgitarist James Iha horen we bijvoorbeeld meespelen in het blues-geïnfecteerde 'You Won't Let Me Down Again', terwijl de Amerikaanse singer-songwriter Willy Mason twee songs mocht inzingen. Daarbij lijkt de Townes Van Zandt-cover 'No Place to Fall' als zijn sterkste bijdrage uit te vallen. Hoewel de jonge knaap Willy er op foto's amper stemgerechtigd uitziet, klinkt de wanhoop in zijn stem akelig doorleefd.

Even bewonderenswaardig is dat Campbell met deze collaboraties durfde tornen aan het alom aanvaarde idee dat Lanegan en zij de Nancy Sinatra en Lee Hazlewood van de noughties zouden zijn een onwrikbaar 'balladeer duo'. Met de titeltrack zoekt ze zelfs gedurfd het instrumentale parcours op: twaalfmatenblues wordt daarin door freejazzblazers de nek omgewrongen. Eigenaardig, maar stérk.

Magie
Niettemin blijft de magie daadwerkelijk het meest tastbaar in de duetten tussen Lanegan en Campbell: zo is de titel van 'We Die and See Beauty Reign' al even onaards mooi als de melodie - er sluipt zelfs een likje Carpenters in en ligt het symfonische bluespareltje 'Come Undone' in dezelfde lijn als 'Who Built the Road' van hun vorige duettenplaat.
 
Net zo beklemmend is het door folky viooltjes geflankeerde 'Eyes of Green', een song die zowaar ruikt naar het doorrookte bruine houtwerk van een Ierse pub. De stem van Lanegan blijft perfect passen in dat groezelige decor, hoewel zijn stem niet altijd meer uit rauwe grind en sigaretten lijkt te zijn opgetrokken. In het soulvolle 'Lately' heeft zijn rauwe strot zelfs iets goedaardigs, charmant en durven we het schrijven? - haardvuurwarm. Die omschrijving gaat ook op voor 'Snake Song' een andere hommage waarmee Van Zandt wordt bedacht op Hawk.
 
De bitterzoete rêverieën van sologangster Campbell zijn evenwel ook de moeite waard. In 'Sunrise', een broos liedje dat de Schotse zelf onder haar hoede neemt, hoor je de eeuwige vergelijking met Nancy Sinatra duidelijk uitgespeeld worden we hoorden onszelf ineens spontaan "Bang bang" prevelen. Niet toevallig ook de klank van een schot in de roos. (Vanguard Records/V2) (Gunter Van Assche)
 
Isobel Campbell & Mark Lanegan spelen op 15/9 in de AB, Brussel.
Mark Lanegan staat op 19/8 ook op Pukkelpop.
 
DOWNLOAD EERST: 'Come Undone', 'Time of the Season'