De brug tussen indie en klassiek leek jarenlang los in de hengsels te hangen, maar nu komen er steeds vaker platen uit die de grenzen tussen beide doen vervagen. Max Richter behoort tot de muzikanten die deze evolutie de goede kant uit duwen, en met Infra heeft hij een plaat uit die zowel het publiek van Klara als van Pukkelpop kan begeesteren.

Net als Jóhann Jóhannsson en Olafur Arnalds gaat Max Richter een driehoeksverhouding aan waarin elektronica, piano en strijkers zich samen in het beddengoed wikkelen. Dat leverde tot nog toe, met The Blue Notebooks en de soundtrack voor Waltz With Bachir, al een handvol ijzingwekkend mooie platen op, en ook op deze nieuwe vijfde houdt Richter de liasion levend. Infra, op één dag opgenomen, al is dat er niet aan te horen, ontstond twee jaar geleden als muziek bij een voorstelling van The Royal Ballet. De Duitse componist liet zich inspireren door het modernistische gedicht 'The Waste Land' van T.S. Eliot, maar geen paniek: ook wie geen boodschap heeft aan baanbrekende poëzie kan rustig blijven verder lezen, want laat ons wel wezen. Erg noodzakelijk is die achtergrondinformatie niet. 
De plaat is opgedeeld in twee helften die weliswaar kriskras door elkaar lopen, maar samen toch een coherent geheel vormen. De eerste helft bestaat uit acht delen en begint met 'Infra 1', een uit radioruis opgebouwd nummer dat wat doet denken aan het vroege Sigur Rós, en dat rimpelloos overgaat in 'Journey 1', waarmee de andere helft wordt aangesneden.
 
Opnieuw: het ziet er allemaal erg ingewikkeld uit, maar luister en je merkt gewoon hoe dat elektronische geknetter rimpelloos opgaat in een stemmig stukje neoklassieke piano, waar je op de achtergrond nog steeds die wiebelende radiogolven doorheen hoort schemeren. Het is muziek die op een discrete manier de sfeer in de kamer bepaalt, vol verstilde echo's, treurende cello's en geluiden die eerder uit het luchtledige lijken op te duiken dan uit een echt instrument. Noem het kamermuziek, maar dan wel gemaakt door iemand die naast Schubert en Gorecki ook het verzameld werk van Fennesz en Aphex Twin in het rek heeft staan. Daardoor is Richter misschien nog wel iets avontuurlijker dan zijn bovengenoemde IJslandse evenknieën, al verliest ook hij de melodie nooit uit het oog, en blijft zijn werk toegankelijk voor een breed publiek. Meer nog: je kunt met je ogen dicht zien aankomen dat deze muziek de volgende maanden door reportagemakers uit de hele wereld druk gebezigd zal worden om gevoelige scènes te benadrukken. Hoewel de composities zelden complex of weelderig zijn, slaagt Richter er met zijn minimalistische muziek toch in om een hele waaier aan menselijke emoties te bestrijken.
 
Met Infra zet Max Richter zijn zoektocht naar een groot publiek gestaag verder, en te oordelen naar de volle zalen die Olafur Arnalds, Dustin O'Halloran, Craig Armstrong, Johann Johannson en Ludovico Einaudi vandaag trekken, lijkt het erop dat mensen almaar vaker hun jachtige leven even afremmen om naar verstilde muziek te luisteren die zich ver afhoudt van de nerveuze prefabpop die overdag door de meeste radiozenders door de ether wordt gepompt. Alsof hedendaagse klassieke muziek de nieuwe rock-'n- roll is. En punk, grunge en metal niet meer zijn dan een vervlogen herinnering. (Fatcat/Bertus) (Bart Steenhaut)
 
DOWNLOAD EERST 'Infra 5', 'Journey 1', 'Infra 6', 'Infra 8'