De groepsnaam zou nog voor wat twijfel kunnen zorgen, maar de titel van deze cd vrij vertaald: de vensterbank van de strandjutter geeft al aan dat Stornoway niet meteen grossiert in voluit opengedraaide versterkers en schreeuwerige gitaarsolo's. En inderdaad: bij dit vijftal uit Oxford regeert de melancholie van de stilte.

Erg rock-'n-roll zijn ze niet deze jonge bende die zich genoemd heeft naar een eilandje voor de kust van Schotland. Maar ze kunnen songs schrijven. Vorig jaar werden de superlatieven al bovengehaald toen de eerste single 'Zorbing' verscheen, en de hoge verwachtingen worden nu ingelost op dit debuut, dat aansluiting vindt bij de huidige generatie Britse nu-folkacts van het type Mumford & Sons, Laura Marling en Noah & The Whale.

Kwetsbaar
Ook op tekstueel vlak zitten de songs vol metaforen die suggereren dat zanger Brian Briggs kwetsbaarder is dan een vogeltje dat net uit het nest komt gevallen. De vergelijking berust niet op toeval, overigens. In 'The Coldharbour Road' kruipt de zanger in het verenkleed van een zeemeeuw, en elders beschrijft hij hoe het voelt om de eerste dag naar de unief te gaan. Je zal hem, kortom, eerder met een naslagwerk over insecten betrappen dan op de dansvloer van Studio 54.

Maar goed: er is niets tegen een beetje poëzie, en al zeker niet als die verpakt wordt in smaakvolle folknummers waarbij banjo, vervormde viool en in de bloedmooie afsluiter 'Long-Distance Lullaby' trompetten, saxofoons en trombones het geheel inkleuren. Het fraaie 'Zorbing', hier hernomen als opener, beschikt over een melodie die zich traag en gracieus openplooit, terwijl 'I Saw You Blink' jeugdige onschuld koppelt aan steels vooruithuppelende akoestische pop.

Ook als het nummer tot op het bot wordt afgekloven, wat het geval is bij het verstilde 'Boats and Trains', blijven de oren gespitst, ook al omdat het tempo op de achtergrond toch stiekem wat wordt opgedreven. En zo zit de muziek vol met oog voor detail, geven de nummers bij elke nadere kennismaking nog een tikje meer van zichzelf prijs. Ook 'The End of the Movie' onderstreept dat de 'minder is meer'-benadering van de groep werkt: de muziek stelt het met een paar plukjes akoestische gitaar, een spaarzame tik op de drum en weemoedig mijmerende strijkers. Maar toch groeit het uit tot het mooiste nummer van de cd, die sowieso al nauwelijks zwakke plekken vertoont.

In het vizier
Vorig jaar gooide Stornoway al hoge ogen tijdens een televisieoptreden bij Jools Holland en eerder dit jaar tipte de BBC de band in zijn invloedrijke Sound of 2010-lijst als een van de tien acts om in de gaten te houden dit jaar. De sterren staan goed, dus. Met Beachcomber's Windowsill heeft dit ingetogen gezelschap alvast een sfeervol visitekaartje afgeleverd. Een prachtig verslag vanop de vensterbank. (4AD) (Bart Steenhaut)

Stornoway speelt op 19 augustus op Pukkelpop

DOWNLOAD EERST: 'The End of the Movie', 'Boats and Trains', 'Here Comes the Blackout...!', 'On the Rocks', 'Long-Distance Lullaby', 'Zorbing'