Deukhoed, strak geknoopte stropdas, smetteloos pak met een krijtstreepje op de broek: bij Gotan Project primeert niet alleen de muziek, maar ook hoe die wordt vormgegeven. Het heeft dit Parijse trio, live aangevuld met vier extra muzikanten, geen kwaad gedaan. Het gezelschap, aanvankelijk niet meer dan een studioproject, speelde donderdagavond opnieuw ten dans in een tot de nok gevulde Ancienne Belgique.

Fransen verstaan, kennelijk beter dan eender welk ander volk ter wereld, de kunst om oude muziek te moderniseren. De French Touchbeweging van een paar jaar geleden was niet meer dan disco waar wat hedendaagse electronica over werd gestrooid. St. Germain actualiseerde jazz door oude instrumenten uit te spelen tegen voorgeprogrammeerde beats en werd daar zo succesvol mee dat hij tien jaar later nog steeds niet aan een opvolger is durven te beginnen.

Gotan Project loodste Argentijnse tango de eenentwintigste eeuw binnen door de statige, sensuele muziek aan te schroeven met dj's, electronica en - opnieuw - dansbare ritmes. Daardoor heeft het gezelschap uit Parijs, maar met wortels in Buenos Aires de muziek laagdrempeliger gemaakt zonder aan de essentie te raken. Gevolg: een succesverhaal dat inmiddels negen jaar aanhoudt en zopas, met Tango 3.0, een nieuw hoofdstuk heeft bereikt.

Eén blik op de hoezen van Gotan Project en je merkt meteen waar het bij tango om draait: drugs, seks en paarden. Dat is tenminste de stelling zoals ze door Philippe Cohen Solal, Christoph Müller en Eduardo Makaroff, de creatieve spilfiguren van de groep, verdedigd wordt. Live werd vooral het sensuele aspect van de muziek benadrukt: het podium baadde haast onafgebroken in een rood schemerlicht, op de videoschermen werden erotiserende beelden van goedgebouwde danseressen getoond en stuk voor stuk bewogen ze op een manier die zowat alle zintuigen prikkelde waar een mens zoal een beroep op kan doen, terwijl hij met een wijntje in de hand naar een optreden staat te kijken.

Live liet de groep zich bijstaan door zangeres Cristina Vilallonga, die met de nodige knik in de stem de songs van de nodige passie voorzag. De versmelting van gesofisticeerde electronica met oude instrumenten als de bandoneon, piano, viool en trompet was perfect. 'Rayuela', met een kinderkoor dat schijnbaar uit het niets uit de luidsprekers opdook, was een aanwinst in de set. Tijdens het opzwepende 'Mi confesion' kreeg de groep hulp van Koxmoz, twee rappers die hun bijdrage vanop het videoscherm leverden. Je zou kunnen argumenteren dat het wat flauw is om die gasten niet live op het podium te halen. Alleen: het zag er allemaal zo esthetisch uit dat de combinatie van beeld en muziek maximaal rendeerde.

Maar niet alles werkte. 'Tu misterio' kabbelde onopvallend voorbij en diende - getuige de toeloop naar de bar - vooral om iedereen even van een natje en een droogje te voorzien. Ook het tot de bisronde opgespaarde 'Desilusion' - "onze sombere kant", zo introduceerde Müller de song - haalde de vaart een beetje uit de set.

Gotan Project was, zoals altijd eigenlijk, op zijn sterkst wanneer het tempo even werd opgedreven. 'Diferente', met strakke, dingende beat en heerlijk meanderende bandoneon, bleef ook nu een hoogtepunt. En 'Panamericana', het muzikale equivalent van een autorit door het zwoele zuiden, begeesterde eveneens. Met het nieuwe 'La gloria' heeft de groep bovendien weer een hoeksteen in de set waar ze de volgende tournees verder op kunnen bouwen.

De enige bedenking die we na afloop hadden, was dat de verrassing er intussen wel een beetje uit is. De opwinding van die eerste tournees haalt Gotan Project vandaag niet meer. Maar de band nam je wel anderhalf uur mee langs de donkerste clandestiene clubs van Buenos Aires. Daar waar gepokerd, gedanst en verleid wordt, met een starre blik in de ogen maar het hart boordevol passie. Een snoepreisje naar de andere kant van de wereld, kortom. En je hoefde er niet eens je land voor uit. (Bart Steenhaut)