'Te weinig groepen durven er een eind aan te maken', verduidelijkte Steve Albini ooit zijn motieven om Big Black op te doeken. Reünies en comebacks daarentegen blijven duidelijk teveel groepen inspireren.

In die eindeloze stroom van herenigingen dook onlangs ook Pavement op. Pardon? Was dat niet die groep met de balsturige frontman Stephen Malkmus? Ketende die kerel zich niet ooit vast aan een microfoonstandaard om het publiek te vertellen dat hij een gevangene was in zijn eigen groep? Bleef het vaste antwoord op de vraag naar een reünie ook niet tien jaar lang: "Met sint-juttemis"? Dat deze onverzettelijke dwarsligger toch is bezweken voor de lokroep van Vrouwe Pecunia, deed onze wenkbrauwen dan ook spontaan in een kapstokfrons plooien.

Al konden we een zekere opwinding evenmin verbergen. Pavement leverde in de jaren negentig immers zowat de blauwdruk van ons leven. Dankzij hen kon je onbekommerd een in sarcasme gemarineerde slacker zijn en deerde het net zo min om onderbedeeld te blijken in het departement talent, knappe looks of ambitie. Zo zweerden wij jarenlang bij bisnummer 'Conduit For Sale'. "Between here and there is better than either here or there!" Midweg vastlopen is fijner dan je doel bereiken, zoiets.

Gokschulden
Die filosofie schemerde vreemd genoeg nauwelijks door in de verrassend professionele show die we kregen in de AB. Op een futiel technisch mankement na liet de groep zich voorstaan op een vrijwel zuivere geluidsmix en een strakke vaart in de set.

Bijna twee uur lang passeerde een weerbarstige dwarsdoorsnede van vijf studioplaten en twee EP's, waaruit 'Shoot The Singer' en een wervelend 'Debris Slide' geplukt werden.

De sterke demarrage - met 'Cut Your Hair' en 'Elevate Me Later' uit Crooked Rain, Crooked Rain - werd alleen afgeremd door een teleurstellende 'Fight This Generation', dat zonder strijkers als los zand aan elkaar hing, en 'The Hexx' dat ongeloofwaardig flirtte met slepende stonerrock.

Een kwartier ver in de set leek de stem van Malkmus dan weer goeddeels aan flarden, in 'Father to a Sister of Thought'. Gelukkig werd de aandacht vaak genoeg verplaatst naar tweede gitarist Scott Kannberg en Bob Nastanovich. Die laatste werkte zich als tweede drummer, tweede stem, levend vogelfluitje én hardcorezanger vakkundig in het zweet. Niet verwonderlijk misschien: het blijft een publiek geheim dat de reünie dient om zijn gokschulden te vereffenen.

Een opvallend clowneske Malkmus stuiterde met z'n rocksterposes dan weer vervaarlijk tussen aanstellerij en rauwe energie. Zo liet hij zijn gitaar balanceren op één vinger in 'Summer Babe' en buitelde hij over de bühne tijdens een hyperkinetisch 'Unfair' of het heerlijk nonchalante 'Kennel District'. Toch kregen we het gevoel dat de zanger zich niet helemaal kon verzoenen met deze reünie: net voor een weergaloos 'Shady Lane' hoorden we hem immers mompelen: "The time is now, don't look in the past." Waarvan akte, al willen we Pavement straks toch nog één keer terugzien. Afspraak op Les Ardentes, for old times' sake? (Gunter Van Assche)