IJsland haalt de jongste weken vooral de media met de uitvoer van vulkaanstof, een exportproduct waar lang niet iedereen even euforisch over is. Ter compensatie komt vanuit dezelfde windrichting nu ... and they have escaped the weight of darkness aangewaaid, de adembenemende nieuwe cd van Olafur Arnalds, die meteen een optie neemt op een podiumplaats bij de volgende eindejaarslijstjes.

Niet te geloven dat Olafur Arnalds pas drieëntwintig is. Met Eulogy For Evolution en de mini-cd Variations Of Static leverde hij de voorbije jaren al twee prachtige platen af, en de nieuwe is zo mogelijk nog beter. Met popmuziek heeft het weinig te maken: zijn platen verhouden zich tot de hitparade zoals een bonsaiboompje tot het amazonewoud. Maar wie de moderne klassieke muziek genegen is - zoals die ook van landgenoten Sigur Ros en Jóhann Jóhannsson - wordt gegarandeerd al bij de eerste luisterbeurt smoorverliefd op deze verstilde, diepmelancholische composities.

De structuur van de songs is meestal dezelfde: ze beginnen met een vereenzaamde piano, krijgen dan het gezelschap van strijkers die een troostende arm rond de schouder leggen, en de dialoog tussen beide mondt uit in een aanzwellende climax, om dan weer langzaam aan uit te sterven. Net daarom heeft het weinig zin om de nummers afzonderlijk te beoordelen: ze vormen stuk voor stuk deel van een groter geheel, en moeten ook als dusdanig beluisterd worden.

Weidse landschappen
Af en toe duiken er blazers op, hoor je in de verte een elektronisch bewerkte computerstem of knettert er in alle discretie een beat voorbij. Precies die combinatie van moderne en klassieke instrumenten - en de fraaie manier waarop ze tegen elkaar worden uitgespeeld - levert begeesterende, mysterieuze en zelfs sprookjesachtige resultaten op. Dat komt deels omdat de melodieën zo repetitief zijn dat je als luisteraar haast in trance raakt. Maar ook omdat de muziek visioenen oproept van weidse, groene landschappen, geisers en de speelse kleuren van het noorderlicht.

Het zijn, om kort te gaan, erg beeldrijke composities en je hoeft geen ziener te zijn om te voorspellen dat het slechts een kwestie van tijd is voor passages uit de plaat als soundtrack bij natuurdocumentaires zullen worden gerecycleerd. Niet te geloven dat deze adembenemende schoonheid bedacht is door iemand die in een vorig leven nog drummer is geweest bij hardcorebands met tot de verbeelding sprekende namen als Fighting Shit en Celestine. Deze verstilde, vaak minimalistische nummers vormen alleszins het andere uiterste van het spectrum.

In een tijd waar iedereen het 'druk-druk-druk' heeft en deadlines even zwaar in je nek hijgen als een geil oud mannetje op bezoek bij een jonge, strakke prostituee, biedt de muziek van Olafur Arnalds een welgekomen rustpunt. Wie het voornemen koestert om aan een onthaast bestaan te beginnen, heeft hierbij het ideale vertrekpunt gevonden. Een magisch meesterwerk. (Erased Tapes) (Bart Steenhaut)