Popmuziek verloopt in cycli. Nadat Groot-Brittannië lange tijd door indie-bands werd overspoeld, gaat er sinds vorig jaar geen week voorbij zonder dat er een Engelse zangeres opstaat wiens eerste plaat meteen met superlatieven wordt overladen. Het debuut van Marina & The Diamonds onderstreept ook nu weer dat het niveau bovendien aan de hoge kant blijft liggen.

De verleiding is groot om Marina & The Diamonds in hetzelfde hokje te stoppen als Florence + The Machine, Little Boots, La Roux en Amy MacDonald. Er zijn alleszins gelijkenissen: Marina Diamandis is Brits, jong, mooi en de zangeres schrijft op de koop toe haar eigen repertoire. Maar zoals altijd kloppen de overeenkomsten alleen aan de oppervlakte. Marina is namelijk very much her own woman, met een eigen geluid en songs vol uitgesproken meningen. Op basis van haar nummers zou je kunnen afleiden dat alle mannen klootzakken zijn, en vrouwen neurotische freaks die dag in dag uit calorieën tellen en tussendoor ook nog met schunnige fantasieën in hun hoofd zitten. Ze is ontzettend zelfbewust - 'You look just like Shakira/No No! You're Catherine Zeta/Actually, my name's Marina' - klinkt het in Hollywood, en in openingsnummer 'Are You Satisfied?' heeft ze het ook al over zichzelf in de derde persoon. Maar keer op keer levert het wel sterke songs op. Potentiële hits, zelfs.

Marina & The Diamonds, de groepsnaam is misleidend voor een solozangeres, maakt wat ze zelf experimentele popmuziek noemt: toegankelijk en catchy, maar geworteld in een veelheid van stijlen. 'Numb' begint bijvoorbeeld met een uitgepuurd pianomotiefje, maar ontvouwt zich al gauw tot een popsong waar zowel de invloed van Carole King, Goldfrapp als operazangeres Maria Callas in doorschemert. Haar stem ziet alle hoeken van de kamer, klimt en zakt als een autootje op een roetsjbaan. Op papier lijkt ze daarmee het incasseringsvermogen van de luisteraar behoorlijk op de proef te stellen, maar in praktijk gaat ze nooit over het randje en fietst ze kunstig om het drama heen waar de Celine Dions van deze wereld wel in verzanden.

Als je haar al met iemand zou moeten vergelijken, kom je haast automatisch bij de, jammer genoeg schromelijk miskende, Laura Nyro uit: excentriek, prettig gestoord, maar toch toegankelijk. Begin dit jaar eindigde ze al hoog in BBC's invloedrijke 'The Sound Of ...' lijst, en ook de verzamelde Britse pers stipte haar nog voor ze een noot van de cd gehoord had aan als een naam om in de gaten te houden. De hype die dergelijke lijstjes opwekt kan wel eens negatief uitdraaien, maar op basis van dit debuut voel je zo aan dat Marina geen eendagsvlieg zal worden, en ze ideeën zat heeft om over tien jaar nog boeiende popplaten te maken.

In 'I Am Not A Robot' stelt de zangeres dat het beter is om gehaat te worden, dan geliefd om iets dat je niet bent. Maar Marina heeft alles in zich om datgene te worden wat stilaan een zeldzaamheid is: een eigenzinnige, authentieke artieste. Met Family Jewels heeft ze voorlopig alvast een van de meest opvallende debuten van 2010 achter haar naam gezet. (Warner/ 679 Recordings) (Bart Steenhaut)

DOWNLOAD EERST: 'I Am Not A Robot', 'Are You Satified', 'Obsessions', 'Hollywood'