Recensies

Stereophonics rauw, hees en teder in een uitverkochte AB ****

Als Stereophonics inmiddels al achttien jaar meegaan, dan heeft dat veel te maken met het feit dat dit succesvolle gezelschap, wars van modes en hypes, altijd een eigen koers is blijven varen. Dat heeft het Schotse viertal duidelijk geen kwaad gedaan, want woensdag stond de band voor een al lang van tevoren uitverkochte Ancienne Belgique.

In Groot-Brittannië vullen Stereophonics moeiteloos de plaatselijke Sportpaleizen en volgende zomer staat daar ook alweer een stadionoptreden gepland. Elders is de groep er vreemd genoeg nooit in geslaagd om haar populariteit tot dergelijke proporties uit te breiden.

Toch behoren singles als "Have A Nice Day" en "Just Looking" inmiddels tot het collectieve geheugen. Ook de eerste Best Of van de groep was van begin tot eind gevuld met classics. Die verzamelaar vormde, samen met werk uit het nieuwe Keep Calm And Carry On, het belangrijkste ingrediënt van de set in de Ancienne Belgique.

De belangrijkste troef van Stereophonics is uiteraard Kelly Jones, de man die niet alleen de songs schrijft, maar met zijn grofkorrelige, uit de duizenden herkenbare stem ook het geluid van de band bepaalt. En ook al is Jones niet de meest extroverte frontman, toch zong hij maandag de longen uit zijn lijf. Je zag dat hij zijn songs kon vertolken op een manier die suggereerde dat hij ze daar voor het eerst met een publiek deelde.

Jones zingt over working class mensen die er niet in slagen uit hun milieu te breken. Over de valkuilen van de liefde ook. Geen baanbrekende onderwerpen, maar hij slaagt er toch in ze verfrissend te benaderen, zodat nieuwe nummers als "Could You Be The One", "Uppercut" en het met Beach Boysstemmetjes opgeleukte "Innocent" meteen een goeie beurt maken.

Muzikaal borduren Stereophonics verder op dezelfde traditie als The Who, Creedence Clearwater Revival en de Rolling Stones: rechttoe rechtaan gespeelde gitaarrock. "The Bartender And The Thief", "More Life In A Tramps Vest" en het huiveringwekkend sterke "Maybe Tomorrow" volgden elkaar in een rotvaart op. Met het in smeuïge gitaren gewikkelde "Dakota" sloot ook de bisronde op een hoogtepunt af. Niet modieus en niet trendy, dat is waar. Maar er stond in Brussel niet één song op de setlist die minder dan uitstekend was. (Bart Steenhaut)