Recensies

Henry Rollins: verbale scherpschutter in de AB ***

Voor punkrockiconen valt het doorgaans niet mee om op een gracieuze manier oud te worden, maar Henry Rollins, 48 inmiddels, lijkt de goeie methode gevonden te hebben. De voormalige zanger van Black Flag en de Rollins Band begon jaren geleden al met spoken word-optredens, en heeft daar inmiddels een ijzersterke reputatie in opgebouwd. Zijn passage in de Brusselse Ancienne Belgique was bijgevolg al een tijdje uitverkocht.

De spoken word-voorstellingen van Rollins spelen zich weliswaar niet op een trommelvliesverscheurend volume af, maar het blijven niettemin herculische prestaties. Liefst drie uur stond de getatoeëerde spierbundel maandag op het podium. Zonder pauze, rustpunt of zelfs maar de tijd om even aan een glas water te nippen.

In plaats daarvan ratelde Rollins woorden als waren het kogels uit een machinegeweer, al viel het op dat de verbale scherpschutter de Amerikaanse politiek dit keer veelal ongemoeid liet. Natuurlijk werd George Bush herleid tot wat hij werkelijk was, een karikatuur, maar sinds de machtswissel in het Witte Huis geneerde Rollins zich duidelijk minder voor zijn afkomst. Meer nog: de ruwe bolster had 'gehuild' toen op CNN werd gezegd dat Obama de nieuwe president zou worden.

Aan stokpaardjes geen gebrek
Niet dat Rollins daardoor zonder stokpaardjes kwam te zitten - nog meer dan genoeg seksisme en racisme in de Verenigde Staten om zijn ergernis op temperatuur te houden - maar het zorgde er alleszins voor dat deze voorstelling een stuk gevarieerder werd. Hij haalde uit naar de Amerikaanse conservatieven die er kennelijk van uitgingen dat vrouwen louter voor de lol een abortus ondergaan, en verzette zich tegen het toenemende cynisme, dat hij een teken vond van degenererende intelligentie. En hoewel Rollins geen gelegenheid links liet liggen om zijn Europese publiek in de bloemetjes te zetten, sprak hij zich uit tegen de wet die het verbiedt om te beweren dat de Holocaust nooit bestaan had. Omdat de Amerikaanse grondwet voorschreef dat de vrije meningsuiting absoluut is, zelfs als ze wordt misbruikt om dergelijke debiliteiten uit te kramen.

Daarnaast werd een aanzienlijk deel van de voorstelling ingenomen door reisverhalen, en de leuze die Rollins daarbij aanhield - 'knowledge without mileage equals bullshit' - mondde uit in hilarische observaties over Azië. Het enorme contrast tussen straatarm (Cambodja) en onwelvoeglijk rijk (Saoedi-Arabië) leverde ijzersterk materiaal op, en hoewel de verwondering het daar doorgaans op de verontwaardiging haalde, schemerde er ook daar de noodzakelijke maatschappijkritiek door.

Drie uur was sowieso wat lang, en links en rechts zag je op de duur toch mensen even op hun uurwerk kijken. Rollins is ook niet de man die in billenkletsers of moordende oneliners grossiert. Maar minder dan onderhoudend werd het nooit, en Rollins' bevlogen vertelstijl zorgde ervoor dat je toch op het puntje van je stoel bleef zitten. Waar hij als muzikant al een tijdje op zijn retour was, kan de legendarische punk en spoken word-performer nog jaren mee. Johnny Rotten had er eerder aan moeten denken. (Bart Steenhaut)