Eerder dit jaar deed Charlotte Gainsbourg al van zich spreken door haar opvallende rol in het omstreden Antichrist van regisseur Lars von Trier. Vlak voor 2009 voorgoed wordt opgeborgen brengt ze ook nog een nieuwe cd uit waarop ze uitvoerig samenwerkt met Beck, die ook als producer fungeert.

Charlotte Gainsbourg lijkt daarmee helemaal hersteld van de hersenbloeding - het gevolg van een surfongeluk- die haar twee jaar geleden bijna fataal werd. IRM, de titel staat voor l'Imagerie par Résonance Magnétique, verwijst naar het geluid van de scanner waar ze na haar ongeluk regelmatig onder moest, en dat verklaart wellicht waarom haar nieuwe cd een stuk minder rustig is dan 5:55, Gainsbourgs comebackplaat van drie jaar geleden waarop ze samenwerkte met Air en waarvoor de nummers werden aangeleverd door voormalig Pulpzanger Jarvis Cocker en Neil Hannon van The Divine Comedy.

Het niveau van 5:55 haalt Gainsbourg deze keer niet. Of toch niet over de hele lijn. Dat komt vooral omdat Beck - eufemistisch gesteld - al enige tijd over zijn hoogtepunt heen is, en hij het als componist van goede, sierlijk openbloeiende melodieën moet afleggen tegen de vorige creatieve partners van de zangeres. Het fletse 'Dandalion', bijvoorbeeld, blijft monotoon op hetzelfde ritme dralen zonder ooit echt op gang te komen, en ook de nerveuze titelsong moet het meer van een goed arrangement hebben dan van het nummer zelf.

Onschuldige lolita
Gelukkig staan daar genoeg passages tegenover waarmee Gainsbourg wel weet te charmeren. 'Le chat du café des artistes', een cover van Jean Ferland uit 1970, trekt bijvoorbeeld onmiddellijk de aandacht door de prachtige strijkers die aan John Barry's James Bond herinneren. 'Voyage', waarin de zangeres als een in onschuld opgevoede lolita klinkt, is dan weer sensuele droompop waarbij je helemaal wegsmelt. En met het bloedmooie, knap georkestreerde 'La collectionneuse' wordt het mooiste helemaal tot op het einde bewaard. Ook 'Greenwich Mean Time', een soort broeierige rammelrock die op Odelay had kunnen staan, doorstaat de test van meerdere luisterbeurten en geeft aan dat het muzikale huwelijk tussen Beck en Gainsbourg bij momenten toch interessante resultaten oplevert.

IRM is een goede, zelfs verrassende plaat geworden. Vrij gevarieerd ook. Maar net iets te vaak blijven de melodieën te weinig hangen. De sfeer heeft het gehaald van de songs, quoi. Terwijl die elkaar op Gainsbourgs vorige cd nog netjes in evenwicht hielden. (Warner) (Bart Steenhaut)

DOWNLOAD EERST: 'La collectionneuse', 'Le chat du café des artistes', 'In the End'.