Recensies

Wilco verbluffend tussen stilte en storm ****

Het venijn zit 'm niet zelden in de staart. Dat maakte Wilco zo'n twee uur lang duidelijk in de AB, waar ze kozen voor een verbluffende trip, met ingetogen songs die niet zelden losbarstten in dolle feedback en hysterische gitaren.

De zeskoppige groep legde daarbij zo'n genadeloze vigeur en hechte speelstijl aan de dag, dat je achteraf ademloos de zaal buiten wankelde. De soulvolle manier waarop Jeff Tweedy zong over wissewasjes én eenzaamheid in 'Hate It Here' was eigenlijk al voldoende om je adem af te snijden, maar evengoed dreigde de donderende feedback in 'I'm Trying To Break Your Heart' je een klaplong te bezorgen. Wat een soepele overgang naar het wondermooi, verstilde 'One Wing' trouwens.

Onweer
Beide gezichten toonde Wilco ook in de bedaarde ouverture 'Via Chicago' dat halverweg losbarstte als een onweer, en even onverwacht als ze was opgestoken weer ging liggen. Hetzelfde procedé, maar daarom niet minder verrassend, werd gevolgd in 'Poor Places': de song vleide zich treurig over orgel en lapsteel, om dan als een dolleman uit zijn krammen te schieten, onder het wakende oog van Sonic Youth.

Wie daarnaast geen rillingen voelde lopen over zijn ruggengraat tijdens 'Jesus, etc.', zou beter eens zijn pols opmeten. Je moest het immers al stellen zonder hartslag om niét weggeblazen te worden door dit onverwachte duet: na nauwelijks drie woorden van Tweedy werd de song integraal overgenomen door het publiek. De band bleek even verwonderd als wijzelf, en nestelde zich dan maar in de rol van bescheiden karaoke-machine. En dan vergaten we nog bijna het wild om zich heen klauwende 'Spiders (Kidsmoke)' of de intense stroomstoot van een finale in 'Impossible Germany'.

Knipoog
Tweedy bleek vrijdagavond dan ook in een opperbeste luim, al werd dat pas tien songs ver in de set duidelijk. "I've heard you voted yourself the most boring people on the planet, right?", klonk het ginnegappend voor een straf 'Handshake Drugs' ingezet werd. En net voor 'Heavy Metal Drummer', betuigde hij met een sarcastische knipoog zijn dank aan het comfortabele "healthcare system" van ons land ¿ twee zieke groepsleden hadden het concert blijkbaar nauwelijks gehaald. 

Gelukkig besliste onze gezondheidszorg er dus anders over: op die manier kreeg je warempel een waardig alternatief voor de magistrale liveplaat 'Kicking Television'. (Gunter Van Assche)