Vanuit het niets levert een aan deze kant van de wereld onbekende Australische groep een discreet meesterwerk dat zich kan meten met het mooiste van Nick Drake.

Wie zich graag wentelt in de melancholie die de herfst met zich meebrengt komt niets te kort dezer dagen. Grijs en grauw weer. Regen tegen de ramen. Temperaturen die met ware doodsverachting de diepte in duiken. Het duister dat iedere dag weer wat vroeger aanklopt dan de vorige. En zoals je je kledij aanpast aan de seizoenen, zo verschijnt er ook muziek die bij de jaargetijden past.

'The Bowery', het debuut van de Australische groep Firekites, is er zo eentje: een ingetogen, grotendeels akoestische herfstplaat waar de nagedachtenis van Nick Drake doorheen waait, en die raakpunten vertoont met het beste van Kings of Convenience en Elliott Smith. Al vanaf 'Last Ships', een opener die je onmiddellijk een andere wereld binnenloodst, weet je wat je de volgende drie kwartier te wachten staat: rustieke, verstilde melodieën, ingetogen zang, slaperige folk en lofi-elektronica. Maar het resultaat is van die aard dat je er onmiddellijk verslingerd aan raakt.

Luister naar 'Same Suburb, Different Park', waar halverwege even een elektrische gitaar doorheen kraakt, en er schieten je beelden voor de geest van donkere straten waar vergeelde bladeren over de natgeregende kasseien dwarrelen, en de wind guur door de bomen fluit. Het is muziek die, door zich discreet op de achtergrond te houden, makkelijker je aandacht trekt dan wanneer ze loeihard in je oor zou staan schreeuwen. Precies daarom doet 'The Bowery' meteen zo vertrouwd aan, als was het een reünie van vrienden die elkaar jaren geleden uit het oog waren verloren, maar nu door het toeval weer bij elkaar werden gebracht.

'New Year Has Spoken', het instrumentale slotnummer waar piano en gitaar op een fluistertoon met elkaar in gesprek gaan, illustreert dat deze less is more-aanpak tot bloedmooie muziek leidt, en ook eerder op de cd, wanneer viool, cello en Moog het geluid inkleuren, kan je niet anders dan gecharmeerd zijn door de manier waarop Firekites op zo'n eenvoudige manier zo'n gelaagde muziek maakt. En keer op keer - of het nu over 'Paris', 'By Night' of het dromerige 'Skimming Rooftops' gaat - hebben de nummers de stilte als refrein.
 
De kans dat dit trio met 'The Bowery' snel in de Top 50 zal geraken is klein. Maar wie de cd ontdekt zal hem koesteren als was het dat loterijbriefje waarmee je net een bedrag met vijf cijfers gewonnen hebt. (Konkurrent/Our Records) (Bart Steenhaut)
 
DOWNLOAD EERST: 'Last Ships', 'Paris', 'By Night', 'New Year Has Spoken'