Recensies

Sonic Youth te eenzijdig om te overtuigen in de AB (**)

Alleen doorgewinterde fans beten hun tanden niet stuk op Sonic Youth, donderdagavond in een uitverkochte AB. De New Yorkers waren op verschillende vlakken kort van stof: na anderhalf uur floepten de zaallichten alweer aan, en van interactie met het publiek was nauwelijks sprake. Maar vooral de eenzijdige nummerkeuze was een doorn in het oor: hun laatste werkstuk 'The Eternal' kaapte alle aandacht weg, terwijl ouder werk slechts sporadisch zijn weg vond naar de set.

Waarom beknotte Sonic Youth zichzelf zo? In Brussel besloot het befaamde noisekwartet om zijn zestiende plaat - experimentele tussendoortjes en kliekjesverzamelingen niet meegerekend - bijna integraal door de set te jagen.

Superieur werk ontbreekt
Een schimmige keuze, als je bedenkt dat die laatste worp weliswaar overtuigt, maar Thurston Moore en co inmiddels kunnen kiezen uit bijna drie decennia aan klasbakken. Toch viste de groep nauwelijks één keer het legendarische 'Daydream Nation' op ('Cross the Breeze') en kon je fluiten naar superieur werk uit 'Goo', 'Dirty', 'Confusion is Sex' of 'Washing Machine'.

Niet dat je van meet af aan rouwig was om hun eigengereide beslissing: met de binnenkomer 'No Way' kreeg je een stevige oplawaai voor de kiezen, en de hitsige zang van Kim Gordon in 'Sacred Trickster' bewees dat ze je libido met niets meer dan een kreun of zuchtje in kronkelende banen kan leiden. De weinig mondige band werd bovendien overtuigend aangevuld met voormalig Pavement-bassist Mark Ibold. Die bleek na de opnames van 'The Eternal' ingelijfd om Gordon te ontlasten aan de vier snaren. Zij speelde voornamelijk gitaar, waardoor het geluid van Sonic Youth eens zo potig klonk.

Wassen standbeelden
Spijtig genoeg bleek een dreinerige versie van 'Massage the History' dan weer van alle chemie ontdaan, waardoor we ons al na een minuut of drie steendood verveelden - en eigenlijk leek je hetzelfde te mogen zeggen van de wassen standbeelden die op het podium hun gitaren afbeulden.

In de set viel ook te goed op dat publieksfavoriet 'Stereo Sanctity' uit 'Sister' eerder voor een schitterend hoogtepunt zorgde, naast de verschroeiende uitsmijter 'Death Valley '69'.

Niet dat we van Sonic Youth eisten om blind te teren op dat soort culthits, of zich te degraderen tot juxebox. Maar een setlist waarbij de paardenkleppen afgezet werden, had absoluut gemogen. Toch voor een collectief dat al jaren een eindeloze rij topsongs aan elkaar kan rijgen. (Gunter Van Assche)