Recensies

Raphael Saadiq in AB: Vederlichte soundtrack bij voorspel zonder climax ***

De bloedhete Motownsoul van Raphael Saadiq heeft naar verluidt één grote bestaansreden: dienstdoen als de prelude voor een robbertje onder de lakens. In de Ancienne Belgique leverde deze Amerikaanse soulsater inderdaad een vederlichte soundtrack bij een sensueel voorspel. Alleen werden sommige songs zo lang gerekt dat het hoogtepunt uiteindelijk niet volgde.

Zijn naam doet zelden een belletje rinkelen, maar Raphael Saadiq kan intussen terugblikken op twee legendarische decennia muziekgeschiedenis. Op zijn achttiende reisde hij de wereld rond in de tourkaravaan van Prince, een paar jaar later verkocht hij een miljoen platen als Tony!Toni!Tone! en daarna gidste hij r&b en soul door de jaren negentig als producer en songschrijver.

Daarbij sleutelde hij aan essentiële songs van Mary J. Blige, D"Angelo, Joss én Angie Stone, maar ook Whitney Houston, Lionel Richie, TLC, Kelis, John Legend, Mos Def en The Roots rekenden op zijn hulp. Bovendien maakte hij als bassist en songleverancier grote sier bij Lucy Pearl. Van die r&b-supergroep uit de jaren negentig delfde hij in Brussel een sensueel "Dance Tonight" en "Don"t Mess with My Man" op: twee volstrekt tijdloze classics, waarbij de duivel-doet-al bescheiden op de achtergrond bleef. Een backingzangeres stal de show, waarna een mannelijke achtergrondzanger op zijn beurt scoorde in het duet "Never Give You Up".

Mislukte soufflé
Saadiqs band, stijlvol geboetseerd naar de sixties en opgesmukt met twee blazers, bracht ondertussen overtuigende odes aan Motown en Stax, warmbloedige r&b en sensuele slaapkamersoul. "Be Here" moest het daarbij zonder zangwonder D"Angelo stellen, maar een zeurkous die daarover struikelde.

Saadiq hoorde je immers nooit met zijn nagels over de bodem van het vat krassen, zoals mindere neosoulsterren dat blijven doen op MTV: zijn platen The Way I See It en Instant Vintage klinken even tijdloos als fris.

Toch liet hij ook steken vallen. Een hitsig "Let"s Take a Walk" werd voorafgegaan door een te lange flutjam, terwijl het sublieme "Sure Hope You Mean It" vertraagd werd door een stoffig interludium. De bis "Skyy, Can You Feel Me" stond om dezelfde reden in de weg van een verhoopte apotheose: Saadiq speelde een onbeholpen bassolo, onbegrijpelijk voor deze supermuzikant, waarna een oerend saaie jam volgde met publieksspelletjes en de zanger die handtekeningen uitdeelde. Hopeloos zakte die finale als een mislukte soufflé ineen.

Voor zijn allereerste keer in Brussel willen we hem die faux pas vergeven. Maar nu de ontmaagding achter de rug is, verwachten we de volgende keer een topprestatie mét happy ending. (Gunter Van Assche)