Recensies

Green Day in kolkend Sportpaleis: Volksmenners met zotskap en punkesprit ****

Hoe grimmig het wereldbeeld ook is dat Green Day schetst in de rockopera's American Idiot en 21st Century Breakdown, toch bleek pessimisme ver zoek tijdens hun epische massaspektakel in het Antwerpse Sportpaleis.

Zelden ontpopt het Sportpaleis zich tot een kolkende moshpit - Night of the Proms en Clouseau lenen zich immers moeilijk tot agressieve pogo - maar als dat dan eens gebeurt, krijgt de Antwerpse arena een imposant zicht, waarbij het publiek als één gigantisch monster de kop opsteekt. De Californische punkrockers van Green Day - intussen zo"n twintig jaar on the road - toonden zich hierbij meesters in volksmennerij. Zowat de helft van 21st Century Breakdown joegen Billie Joe Armstrong en co. door de set - er was nochtans keuze uit acht platen - maar dat haalde nooit de vaart uit de show. Met een clevere mix van oud en nieuw, een strakke versie van de megalomane mini-opera's "St. Jimmy" en "Jesus of Suburbia" en een rist indrukwekkende effecten bleek de groep na twee decennia zelfs spannender en relevanter dan ooit.

Voor het showaspect ging Green Day duidelijk te rade bij andere stadionacts: de vlammenwerpers en ontploffingen ("Welcome to Paradise") droegen de signatuur van Metallica, de grimmige headlines op reuzenschermen tijdens "Holiday" waren aan Massive Attack ontleend, de epische concertlengte en sociale commentaar in de songs deden je dan weer denken aan Bruce Springsteen, terwijl de kinderen die het podium opmochten je herinnerden aan, welja, Michael Jackson. Eén zo"n jochie mocht bijvoorbeeld "Know Your Enemy" meezingen vooraleer hij een duik in het publiek nam, en in "Are We the Waiting" danste zanger Armstrong met een enthousiaste bakvis onder een discobal.

Soms leek het op opgezet spel: in "East Jesus Nowhere" kwam een kleine uk het podium op, die het Engels blijkbaar volledig machtig was, en even later debiteerde een fan de lyrics van "Longview" foutloos voor twintigduizend man, waarbij hij ook nog eens met volleerde rockposes over het podium struinde.

De rustpunten waren echter nog indrukwekkender: "Boulevard of Broken Dreams" werd grandioos overgenomen door het publiek, terwijl "Good Riddance" en "Wake Me up when September Ends" voor een verstilde finale zorgden. Een moedig einde, waarmee je Green Day zo zou vergeven dat sommige gimmicks gerecycleerd werden uit hun vorige tours - het dronken roze konijn, de spelletjes met een waterkanon ("Brain Stew"), de verkleedpartij in "King For A Day" en het gehannes met "Eine kleine Nachtmusik". Van routineus carnaval bleek echter nooit sprake bij deze zotskappen: daarvoor haalde hun spelplezier en een vitale punkesprit té nadrukkelijk de bovenhand. (Gunter Van Assche)