Richard Hawley lijkt iemand uit een andere tijd. Een crooner die schaamteloos de kaart van de romantiek trekt, zijn stemmige songs somber inkleurt met strijkers, piano en een spaarzaam aangeslagen gitaar, en zingt met een weemoed die herinnert aan het beste van Frank Sinatra, Roy Orbison en Scott Walker.

Niettemin staat Hawley stevig in het heden. En met 'Truelove's Gutter' heeft de tweeënveertigjarige Brit een bloedmooi, authentiek meesterwerk gemaakt.

In een vorig leven was Hawley sessiegitarist bij Pulp en maakte hij deel uit van Longpigs, een inmiddels lang vergeten Britpopgroepje dat er nooit in slaagde uit de schaduw van Blur of Oasis te treden, en het bijgevolg gauw weer voor bekeken hield. Nadien begon hij aan een solocarrière die inmiddels zes cd's voortbracht, en sinds de zanger in eigen land is doorgebroken met het nog steeds warm aanbevolen 'Coles Corner', begint Hawley ook buiten zijn thuisland meer weerklank te vinden.

'Truelove's Gutter' - net als de titels van zijn vorige cd's een verwijzing naar een plek in zijn thuishaven Sheffield - is opnieuw een huiveringwekkend mooie plaat, vol verstilde songs waarin zijn warme baritonstem onveranderlijk op het voorplan staat. De voortschrijdende opener 'As The Dawn Breaks', maar ook de zwarte hoes waarin Truelove's Gutter verpakt zit, geeft aan dat het om zijn donkerste, meest in zichzelf gekeerde cd tot nu toe gaat. De songs - mijmeringen over (bijna) overwonnen verslavingen, verloren liefdes en nieuwe vrienden - dringen zich niet op, maar vragen in alle discretie je aandacht. Ze fluisteren eerder dan ze roepen en nemen rustig de tijd om hun punt te maken. 'Don't You Cry' en 'Remorse Code' flirten zelfs met de tienminutengrens, maar duren toch geen seconde te lang. 'Soldier On' - nog zo'n song waarvan je nekhaar overeind komt te staan - barst halverwege open met breed uitwaaiende gitaren. Maar zelfs dan verliest Hawley de melodie niet uit het oog, blijft het laatste akkoord nazinderen zoals de alcohol in een glas vodka dat je in een slok achterover hebt geslagen.

Verstilde verhalen
Ook 'Open Up Your Door' begint zachtjes en allenig, tot een groots orkest de emoties benadrukt zoals dat in de cruciale scene van een film ook vaak gebeurt. Nog een 'krop in de keel'-moment: 'For Your Lover Give Some Time', een verstild verhaal waarin Hawley zich voorneemt om de drank en de sigaretten te laten voor wat ze zijn, in de hoop daarmee zijn geliefde terug te winnen. Op de achtergrond hoor je een treurende cello, zucht een orgeltje en kijkt een viool de andere kant op. Dit wordt geen happy end.

Richard Hawley heeft met Truelove's Gutter de cd van zijn leven gemaakt. Maar dat zeiden we vier jaar geleden van Coles Corner ook, dus wie weet staat hier over twee jaar een recensie over zijn zevende cd waarin u verneemt dat de zes vorige platen slechts om te lachen waren. Tot het zover is: leg vanavond Truelove's Gutter op, leun achterover, giet jezelf iets sterks in. En bezwijk. (Mute/EMI) (Bart Steenhaut)

DOWNLOAD: Alles