Na een carrière van veertig jaar blijven de Sparks een rots in de branding. Ook nu haast elke groep op de radio eender klinkt, en de ene muzikale stroming nauwgezet de andere recycleert, blijven Ron en Russell Mael vrolijk hun eigen weg gaan. In die mate zelfs dat geen enkele andere groep er vandaag in slaagt de theatrale rock van de twee broers te benaderen.

Mika onderneemt een bescheiden poging, maar zelfs zijn kleurrijke geluid verwordt tot flets zwart-wit in vergelijking met de complexloze theatraliteit waar de Sparks een handeltje in hebben opgezet. Queen - die alles van de groep gepikt heeft - komt nog het dichtst in de buurt, maar zelfs Freddie Mercury slaagde er nooit in die muzikale bombast te combineren met de ironische, buitengewoon spitsvondige teksten die Russell schijnbaar achteloos uit zijn mouw schudt.

Eén blik op de songtitels geeft aan dat de tong ook dit keer stevig tegen de kaak krult. 'I Can't Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song', 'Let the Monkey Drive', 'The Director Never Yelled 'Cut'', 'She Got Me Pregnant'... Stuk voor stuk zijn het nummers die opera met rock combineren, vol onverwachte wendingen zitten en de belofte van de titels inlossen. 'Lighten Up, Morrissey' - een ironische lofzang op hun grootste fan - etaleert een meesterlijk gevoel voor ironie. Natuurlijk, een plaat van de Sparks klinkt zo over the top dat ze nooit iedereen zal aanspreken.

Maar wie een zwak heeft voor glorieuze pop die zich heel nadrukkelijk in de marge opstelt, en desondanks toch door melodieën wordt gedragen die zich als weerhaken in je geheugen nestelen, smelt al bij de eerste beluistering weg. Na Lil' Beethoven en Hello Young Lovers is dit de derde voltreffer op rij voor een van de origineelste groepen die de popmuziek heeft voortgebracht. (Lil'Beethoven/Bertus) (Bart Steenhaut) (****)

DOWNLOAD EERST: 'I Can't Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song'