Wellicht zal hij er - net zoals zijn grote voorbeeld Jacques Brel - pas voor erkend worden als het te laat is, maar Arno heeft zich de voorbije veertig jaar opgewerkt als één van de grootste iconen uit de rock. Op zijn zestigste - de leeftijd waarop de meesten van zijn generatiegenoten aan pensioen beginnen te denken - neemt le plus beau een nieuwe start op een klein maar ambitieus label. En de verjongingskuur doet deugd, blijkbaar. Brusseld behoort alleszins tot het beste wat hij de jongste jaren heeft uitgebracht.

Het nadeel van iemand die een compleet uniek geluid heeft, is dat de vernieuwing vaak in de details zit. Arno spuwt en rochelt soms meer dan hij zingt, maar die rauwe bluesstem van hem herken je wel uit de duizenden. Bijgevolg zal alles wat hij uitbrengt - of het nu folk, rock, techno of schlagers betreft - altijd als 'typisch Arno' worden bestempeld.

Op Brusseld klinkt de bathroom singer helemaal als zichzelf, maar waaien er links en rechts toch oriëntaalse accenten voorbij die benadrukken dat hij zichzelf blijft vernieuwen. Brusseld - de titel geeft het al enigzins prijs - is een themaplaat over de plek waar Arno woont. Geen politiek geëngageerde plaat, maar wel een beschrijving van figuren die de stad kleur geven. Vooral vrouwen, uiteraard, het thema waar Arno maar niet uitgepraat over raakt, en waarover hij ook nog altijd mooie, vaak poëtische teksten op papier zet. Sinds 'Elle Adore Le Noir' zijn die chansons bovendien datgene waar hij haast onveranderlijk in excelleert. Dat is ook dit keer zo.

'Quelqu'un a touché ma femme' en 'Elle Pense Quand Elle Danse' zijn de songs die er al bij de eerste beluistering uitspringen: mooie, intieme karakterschetsen waar Serge Feys als steeds dat prachtige kermisorgeltje van hem in laat zoemen. Feys schittert overigens ook in een verrassende uitvoering van de Bob Marley-classic 'Get Up Stand Up'. Een song die Arno vorig jaar naar aanleiding van het Red Uw Gazet-feest voor De Morgen op zijn repertoire had gezet, en nu is uitgegroeid tot één van de knapste uit zijn omvangrijke verzameling covers.

Bompacondoom
Maar ook wanneer Arno zich herinnert dat hij een rocker is, blijft hij overtuigen. 'Black Dog Day' - over het soort katers die twee dagen pijn blijven doen - trapt de cd af als was het een bekerfinale, en ook 'Brussels' blijft meteen in je hoofd zitten: een song waarbij het vooruit gaat, een extra dosis soul krijgt toegediend door twee wulpse achtergrondzangeressen, en tot op de rand gevuld is met geluidjes en melodietjes die je aandacht tot de laatste seconde vasthouden. 'Le Lundi On Reste Au Lit' - ook een potentiële single, overigens - wordt met dat feestelijk refrein, live gegarandeerd een hoogtepunt. 'How Are You', een ballad, mist wat karakter, en ook 'Ginger Red' is een beetje Arno by numbers. Maar zelfs op een mindere dag gaat Arno nooit onder de middelmaat. Bovendien bevat ook deze cd weer genoeg Arnowijsheden om even mee verder te kunnen. Elle se sent vide/comme un condom de vieux pépé, iemand? Nu maar hopen dat die beeldspraak niet autobiografisch is. (Naïve/PIAS) (Bart Steenhaut)

DOWNLOAD EERST: 'Quelqu'un A Touché Ma Femme', 'Elle Pense Quand Elle Danse', 'Get Up Stand Up', 'Black Dog Day', 'Le Lundi On Reste Au Lit'