Met "Come Away With Me" heeft Norah Jones een van de bestverkochte cd"s uit het nieuwe millennium achter haar naam staan, dus financiële zorgen heeft ze niet meer. Maar dat die zekerheid niet garant staat voor amoureus geluk onderstreept ze op "The Fall", een cd waarop ze de teloorgang van de relatie met haar vriend in kaart brengt.

Het Britse maandblad Q omschreef The Fall onlangs als de Norah Jones-cd voor mensen die niet van Norah Jones houden. Dat is er wat over, al geeft het wel meteen aan dat de zangeres op haar vierde cd een andere richting is ingeslagen. Niet dat ze plots harde rock is gaan maken, wat gezien haar gastrollen op cd's van Mike Patton en Foo Fighters overigens best gekund had, maar ze opteert dit keer toch voor een iets grofkorreliger, minder gestroomlijnd geluid.

Sinds Jones bijna van de ene dag op de andere een superster werd heeft ze stukje bij beetje geprobeerd om haar carrière terug te brengen tot meer humane proporties. Dat deed ze door met wat vrienden onder de naam Little Willies een lowprofileplaat uit te brengen en als tegenspeelster van Jude Law te schitteren in Wong Kar-Wai's My Blueberry Nights. Nu na acht jaar haar relatie met Lee Alexander - bassist in haar groep, co-auteur van nogal wat nummers en producer van Not Too Late - is afgelopen heeft ze besloten om grote schoonmaak te houden en een heel nieuw team rond zich te verzamelen.

Daarbij Marc Ribot en Smokey Hormel, twee gitaristen die eerder bij Tom Waits aan de slag waren. En Jacquire King, die als producer mee verantwoordelijk was voor Waits Mule Variations. Een van de nummers is geschreven samen met Ryan Adams en op Stuck roept ze de hulp in van de Amerikaanse indierockgroep Okkervil River.

Op basis van al die referenties zou je kunnen denken dat de nieuwe Norah Jones rammelt als een knikker in een koperen ketel, maar zo extreem wordt het nooit. Wel trekt de zangeres een donkere sound op die het organische geluid in herinnering roept waar Daniel Lanois het patent op heeft. Daardoor krijgen nummers als "Light As A Feather" en "Back To Manhattan" - twee van de sterkste passages bovendien - een haast filmisch karakter, doen ze een stuk rauwer aan dan wat je de laatste jaren van Norah Jones gewend was geraakt.

Maar aangezien haar glasheldere, als altijd in weemoed gewikkelde stem nog niets van haar charme verloren heeft, hoeft dat zelfs voor de boekhouders van haar platenlabel Blue Note geen slecht nieuws te zijn. Norah Jones heeft ongetwijfeld haar beste cd gemaakt sinds Come Away With Me. Dit is easy listening, maar met een randje eromheen waar je je zo aan kan snijden. (Blue Note) (Bart Steenhaut)

Download eerst: "Back To Manhattan", "Light As A Feather", "I Wouldn"t Need You".