Classics per strekkende meter

Met de komst van The Beach Boys raakte de Grote Kaai van de Lokerse Feesten deze week voor het eerst uitverkocht. Het werd een magische avond.

Soms, heel soms, heb je het gevoel dat je op het juiste moment op de juiste plek bent. Dinsdag lag die plek vlak voor het podium van de Grote Kaai in Lokeren, waar The Beach Boys een afspraak hadden met de geschiedenis. De legendarische popgroep viert momenteel haar vijftigjarig jubileum met een nieuwe cd en een reünietournee, zodat het Californische gezelschap precies vijfentwintig jaar na haar laatste doortocht op het strand van Knokke-Heist de surfplank weer eens richting België stuurde. Lang voor het concert begon was de spanning -zowel op het plein als backstage, waar opvallend veel Belgische muzikanten present gaven- te snijden.

Toegegeven: toen de groep het podium kwam opgestapt leek het even of er een handvol bejaarden uit het nabijgelegen rusthuis aan het muiten was geslagen De Beach Boys zijn intussen oude mannen van om en bij de zeventig, kleden zich in schreeuwerige hawaii-hemdjes die het ergste van Las Vegas aan de oppervlakte brengen, en dragen kleurige petjes om een nakende kaalheid te camoufleren. Heel even had je zelfs de indruk dat ze niet meer zo goed te been waren, maar dat moet de verbeelding zijn geweest, want wat volgde was het soort concert waarbij het kippenvel per lopende meter werd uitgerold.

 Niet alleen omdat Mike Love, Al Jardine en Brian Wilson elkaar na jarenlang geruzie weer in de armen waren gevallen, maar meer nog omdat de meerstemmige samenzang - het handelsmerk van de groep- intact was gebleven. Akkoord: de eerlijkheid gebiedt me erbij te zeggen dat dit grotendeels de verdienste was van The Wondermints, de begeleidingsband van Brian Wilson die ook dit keer de boel strak bij elkaar hield. Maar toch: zowel Love als Jardine hadden nog geen sleet op de stembanden zitten, en  keyboardspeler Bruce Johnston kon eveneens mee met de kopgroep. Ook fysiek trouwens, want Johnston had op z'n zeventigste nog een heuse jump split in de benen zitten.

Om een lang verhaal kort te maken: je zag de groep naarmate het optreden vorderde steeds jonger worden. Zelfs Brian Wilson -die vanachter zijn witte vleugelpiano de teksten op z'n autocue moest aflezen en in eerste instantie wat afwezig leek- kreeg er op de duur schik in. Hij is en blijft het genie van The Beach Boys, ook al hebben de drugs zijn mentale gezondheid aangetast en bleek hij vocaal zeker de zwakste schakel. Maar zonder hem geen groep, geen hits en geen geschiedenis. Bovendien: nog nooit iemand zo ontroerend vals weten zingen. Al had hij 'God Only Knows' - het mooiste nummer op het repertoire- misschien toch beter aan iemand anders overgelaten.

Dat brengt ons bij de set zelf. Die verandert niet alleen elke avond, maar schetst in al zijn veelzijdigheid een uitstekend beeld van wat The Beach Boys zo bijzonder maakt. En als u dacht dat deze oudjes af en toe een adempauze nodig hadden: think again. Ze raasden tegen Ramones-snelheid door een set waarbij de ene classic vrijwel naadloos in de andere overging. Opener 'Do It Again' had nog iets stroefs, maar vanaf 'Little Honda' en 'Catch A Wave' raakte de band op cruise-snelheid, en werden de Californische meisjes weer in al hun glorie bezongen. Dit waren nummers over zorgeloze dagen, zonnige stranden, staalblauwe hemels en glimmende convertibles. Maar ondanks de huizenhoge nostalgiefactor klonken de nummers fris en vitaal, en sloegen ze moeiteloos een brug tussen verschillende generaties.  Maar nog indrukwekkender was de schijnbaar eindeloze reeks classics die per strekkende meter werd uitgerold. 'I Get Around' bleef ronduit magisch, 'Surfin' Safari' flirtte met de perfectie, en ook de nieuwe single 'That's Why God Made The Radio' had alle elementen van een Beach Boys-classic.

De veertien man op het podium -waarvan negen met kristalheldere stemmen- kleurden de songs mooi in met dwarsfluit, blazers, percussie en harmoncia, en hielden een strak tempo aan dat je nooit met bejaarde heren in verband zou brengen. Naast de eigen classics was er ook ruimte voor covers van Frankie Lymon & The Teenagers ('Why Do Fools Fall In Love'),  The Crystals ('Then I Kissed Her') Chuck Berry ('Rock And Roll Music') en zelfs folklegende Lead Belly, wiens 'Cotton Fields' door Jardine werd vertimmerd tot een luchtige popsong. De hits vlogen je inmiddels om de oren, en zowel 'California Girls', 'Help Me Rhonda', 'Wouldn't It Be Nice' als het succulente 'Good Vibrations' toverden bij iedereen op het plein een gelukzalige glimlach op de mondhoeken die je doorgaans alleen met illegale substanties kan opwekken. De bisronde werd opvallend kort gehouden, maar afsluiter 'Fun, Fun, Fun' vatte de honderd minuten Beach Boys perfect samen.

Want ondanks  de okkasionele valse noot van Wilson was dit
een legendarisch concert van een mythische band die de feelgoodfactor van een popconcert als geen andere de hoogte in krijgt. Gevolg: niks dan blije gezichten achteraf. Soms komt het er gewoon op aan om op het juiste moment op de juiste plek te zijn.
 
DE SET
1. Do It Again
2. Little Honda
3. Catch a Wave
4. Hawaii
5. Don't Back Down
6. Surfin' Safari
7. Surfer Girl
8. Don't Worry Baby
9. Little Deuce Coupe
10. 409
11. Shut Down
12. I Get Around
13. That's Why God Made The Radio
14. You're So Good to Me
15. Then I Kissed Her
16. Why Do Fools Fall in Love
17. When I Grow Up (to Be a Man)
18. Cotton Fields
19. Sail on, Sailor
20. Heroes and Villains
21. God Only Knows
22. Sloop John B
23. Wouldn't It Be Nice
24. Good Vibrations
25. California Girls
26. Help Me, Rhonda
27. Rock and Roll Music 
28. Do You Wanna Dance?
29. Surfin' USA
-
30. Kokomo
31. Barbara Ann
32. Fun, Fun, Fun