Tussen punk en cabaret

Twee vijftigers met wortels in de punk deelden een avond lang de affiche van het Rivierenhof. Thurston Moores rudimentaire punkrock klonk stekeliger dan Gavin Fridays dramatische cabaretsongs.

Was Demolished Thoughts, het folkalbum dat Thurston Moore (HHHH) vorig jaar uitbracht, een bevlieging? In het Rivierenhof liet Moore (54) in elk geval horen dat hij weer wil rocken. Zo ontspoorde het verstilde openingsnummer 'Orchard Street' al snel in een noise-uitbarsting. Onvermijdelijk dacht je aan het gitaargeweld van Moores (tijdelijk?) stilgelegde band Sonic Youth - al zou daar nooit plaats zijn voor de viool van Samara Lubelski, die in Antwerpen voor een mooi tegengeluid zorgde. Moore plukte daarna nog maar twee songs uit zijn jongste plaat. 'Mina Loy', waarvoor hij zijn twaalfsnarige akoestische gitaar omgordde, was een subtiel vlechtwerk van in elkaar kringelende motiefjes, maar in 'Circulation' ragde Moore zijn twelve string alweer af alsof hij er een muurtje mee moest slopen. Voor de rest van de set greep Moore naar zijn vertrouwde alternatief gestemde elektrische gitaren, waarmee hij rudimentaire noiserock speelde uit zijn eerste solo-cd Psychic Hearts (1995). Songs waarin de wat afstandelijke Moore zich plots uitleefde, net als het publiek, dat enthousiast reageerde op het hitje 'Ono Soul'.

Nog meer plezier leek Moore te beleven aan vier nieuwe nummers: 'Burroughs', 'Frank O' Hara Hit', 'Empires of Time' en 'Groovy & Linda'. Op zijn blog schreef hij die toe aan de pas gevormde groep Chelsea Light Moving, en dat was ook de naam waarmee Moore zijn band in Antwerpen voorstelde. De songs bleken gedreven gitaarrockers in de geest van Television, drijvend op kort aangebonden riffs, en met uitstapjes naar vroege hardcore. Ze klonken nog een beetje schetsmatig, maar gaven wel aan dat Moore nieuwe uitlaatkleppen blijft zoeken.

Setlist
Orchard Street
Pretty Bad
Mina Loy
Circulation
Burroughs
Groovy & Linda
Frank O'Hara Hit
Empires of Time
Ono Soul
See-Through Playmate
Staring Statues

Toen Gavin Friday (HHH) opkwam, zág je meteen dat dit een ander soort concert zou worden: waar Moore eruitzag als een student (warrige haardos, te groot ruitjeshemd, afgewassen jeans, sneakers) ging Friday gekleed in een strak gesneden kostuum. Ook zijn band stond scherp: 'Caucasian Walk' (van Fridays punkgroep Virgin Prunes) en 'Where'd Ya Go? Gone' (uit zijn recentste cd catholic) denderden onverbiddelijk door de boxen;'Caruso' en 'Apologia' schoten heen en weer tussen cabaret en postpunk terwijl Friday moeiteloos overschakelde van croonen en fluisteren naar operettezang.
Indrukwekkend, maar Friday en zijn groep hielden dat niveau niet de hele tijd vol. In 'Perfume' en 'Able' hoorde je dat de zanger niet zo goed bij stem was en in 'Next' (een Brel-cover) was het verschil tussen het enthousiaste podiumbeest Friday en de wat kleurloze studiomuzikanten dan weer te groot. Tijdens de discoachtige songs 'I Want to Live' en 'Angel' maakte Friday een rondje door het publiek en danste hij met de fans. Leuk, al moest je wel tegen een portie dramatiek kunnen en kwam de geest van Jimmy Sommerville hier wel akelig dichtbij. Gelukkig volgde er met 'It's All Ahead of You' nog een mooie toegift, waarin Friday zich ontpopte als een bezwerende, wereldwijze chansonnier die zijn publiek een levensles meegaf: "the best is yet to come".

Gavin Friday speelt woensdag 8 augustus nog in Brugge, www.klinkers-brugge.be.

Setlist
Caucasian Walk
Where'd Ya Go? Gone
Next
Caruso
Perfume
Apologia
Each Man Kills the Thing He Loves
Another Blow on the Bruise
Able
I Want to Live
Angel
Five Years
It's All Ahead of You