Festival klokt af op 100.000 bezoekers

Met goed honderdduizend bezoekers over vier dagen is de zesentwintigste editie van Suikerrock opnieuw een succes geworden. Zondagavond moest topact Texas weliswaar de strijd aangaan met een paar hardnekkige regenbuien, maar uiteindelijk was het toch de groep die het pleit won.

De formule is even simpel als doeltreffend: zet een aantal van de beste Belgische bands - Daan, Gabriel Rios, Ozark Henry- bij elkaar, en plak er nog een goeie internationale topact achter die genoeg hits heeft om verschillende generaties te overbruggen. De voorbije dagen leverde dat met Mika, Alice Cooper, Status Quo en ZZ Top alvast een aardig lijstje headliners op, en ook de komst van het Schotste Texas paste in dat kader.

De band verkocht sinds haar debuut in '89 meer dan twintig miljoen platen, en scoorde jaren aan een stuk de ene hit na de andere. Maar na de bijna fatale hersenbloeding van gitarist Ally McErlaine heeft de band lang stilgelegen, en van de vorige zomer aangekondigde nieuwe cd is voorlopig nog steeds geen spoor te bekennen. Wél speelde de band zondagnacht met 'The Conversation' en 'Detroit City' al twee uitstekende songs die uiteindelijk op de volgende plaat terecht moeten komen. De nummers -melodies, refrein dat onmiddellijk bleef hangen- illustreerden alvast dat Texas nog steeds alles in huis heeft om ook in 2012 nog met de kopgroep mee te kunnen. Sharleen Spiteri - 44, al zag ze er geen spat ouder uit dan vijftien jaar geleden- zong als steeds de sterren van de hemel. Ondanks een verkoudheid stond ze strijdvaardig op het podium, en werkte ze om het doorweekte publiek bij de les te houden.

Dat lukte behoorlijk, omdat de hits van Texas nergens tekenen van slijtage vertoonden. 'Summer Son' klonk - met die klingelende klokken in het refrein- nog steeds als glorieuze pop, 'Black Eyed Boy' ademde de sfeer van de beste Motown-classics uit, en 'In Demand' had -zowel qua sound als thematiek- van Amy Winehouse kunnen zijn. Het bruisende 'Inner Smile' en de megahit 'Say What You Want' hielden het tempo erin, ook al omdat Spiteri - een frontvrouw die niet op haar mondje gevallen is- de mannelijke helft er op hilarische wijze toe aanspoorde om mee te zingen door een link te leggen tussen hun zangtalent en hun prestaties in bed.

De bisronde werd bewust beknopt gehouden. McErlaine's slidegitaar op 'I Don't Want A Lover' -de hit waarmee de groep in '89 doorbrak- klonk nog altijd even magisch, en met het van Elvis Presley geleende 'Suspicious Minds' ('Wie dit nummer niet kent moet in een hol kruipen, en mag daar voor altijd blijven zitten', vond Spiteri) bereikte de set de finish. En zo werd het, ondanks de ellende regen, toch nog een mooie avond. Hoogtijd dat die nieuwe plaat er komt, kortom. Bands met een soortgelijke historiek en zo'n tijdloos repertoire worden stilaan een zeldzaamheid.