Met ∫ in bracht John Talabot één van de meest uitdagende danceplaten van het jaar uit. Tijdens Ten Days Off hield de producer uit Barcelona het gewoon bij een dj-set, maar net als op z'n debuut reeg hij tintelende highlights aan donkere romantiek en funky breaks.

"Klinkt 'n beetje als Joy Division," toetert iemand in ons oor. Rond drie uur 's nachts kramen mensen de vreemdste onzin uit. Hoewel... had de dwalende danser niet ergens een punt? Met rollende bassen, zweverige synths en afgemeten percussie leek new wave zelden ver weg in de set van John Talabot. De Catalaanse klankentapper kamde in de Vooruit evenwel zowat elk genre uit, van minimalistische techno tot balearic disco, van deep house tot geile eightiespop. Die liefde voor verschillende stijlen promoveerde z'n debuut ¿in inmiddels tot één van de meest spectaculaire dansplaten van dit jaar. En op eenzelfde manier balanceerde z'n set in de Vooruit tussen onrust en subtropische vrolijkheid: alle richtingen schoot de mix uit, waarbij je Talabot zowel met flamenco als soul hoorde flirten, en zowel met Afrikaanse ritmes als mediterraanse vibes.

Oriol Riverola, zoals de platenruiter en producer volgens het geboorteregister heet, moest het in Gent niet hebben van een navelstaarderige set waarin z'n eigen plaat belicht werd. Toch ademde z'n performance vaak dezelfde sfeer. Met genotzieke beats hield hij - ook in het holst van de nacht - het waanidee in stand dat je tijdens een broeierige zomeravond uitkeek op de branding van de Middellandse Zee. De lucht zindert, de hemel kleurt dreigend donkerrood. Dansen in de duisternis klonk zomerzwoel bij Talabot op Ten Days Off.

Toegegeven, z'n mysterieuze imago kreeg een lelijke deuk, toen je hem in levende lijve aantrof achter de decks - ongeschoren, in overmaatse jeans gehesen en een weinig uitgeslapen blik in de ogen - maar zijn muziekkeuze was er niet minder onberispelijk onder. Twee uur kreeg de Barcelonees toebedeeld achter de draaitafel, maar zonder probleem had hij de klok rond ten dans mogen spelen. Zélf oogde de producer dan ook wat verloren toen hij de teugels om vier uur verplicht moest afstaan aan de Britse housemaestro Mark E.

Voor de meest verrassende noot van de nacht zorgde The Time and Space Machine (***) op zijn beurt. Op het eerste zicht leek deze live-groep volledig verkeerd gecast voor Ten Days Off. Op het tweede zicht ook: met hun psychedelische rock won de band nauwelijks zieltjes in de Vooruit.

Drijvende kracht achter The Time and Space Machine bleek Richard Norris, de Londenaar die in de jaren negentig z'n schouders zette onder de elektrodance van The Grid, samen met Erol Alkan een reeks psychplaten maakte onder de banier van Beyond The Wizard's Sleeve, en - nog belangrijker! - Primal Scream in de richting van de acid-classic Screamadelica uitduwde.

Heel wat feestvierders leken zich geen raad te weten met dit onverwachte uitstapje naar krautrock en psychedelica: de meesten zag je met één opgetrokken wenkbrauw naar het podium gapen, terwijl een koppeltje er niets beters op vond dan een rondje te slowen tijdens een rustiger nummer. Wie z'n vizier breed genoeg openhield, was evenwel getuige van een aardige, zij het niet onvergetelijke set waarin vette grooves en trippy soundscapes in een muzikale LSD-trip verwikkeld raakten. De rotaanstekelijke instrumental 'More Cowbell', verwijzend naar die legendarische Saturday Night Life-sketch met Christopher Walken, gold zelfs als een muzikaal hoogtepunt.

Dat een buitenbeentje als The Time and Space Machine net zo goed een plaatsje onder de zon verdiende op de affiche van Ten Days Off, toonde overigens eens te meer aan hoeveel lef de organisatie aan de dag blijft leggen. Ook tijdens deze achttiende editie liet het evenement zich voorstaan op een evenwichtige mix van nationaal en internationaal talent, waarbij actief op zoek wordt gegaan naar de meest levensvatbare muziektrends en creatieve beats van gisteren, vandaag én morgen.