Een verschil van continenten

Paul Simon speelde dinsdag een fraai concert in Vorst, met de groep waar hij ruim een kwarteeuw geleden het iconische *Graceland* mee opnam. Een Zuid-Afrikaanse bende die even zwoel als ritmisch klonk. Het was dan ook des te jammer dat de zanger voordien ruim een uur lang ploeterde met een bar zaalgeluid en kabbelende songs.

Het leek wel of Paul Simon niet een maar twee concerten speelde, dinsdagavond in een uitverkocht Vorst. Vanaf het moment dat het Zuid-Afrikaanse koor Ladysmith Black Mambazo hem vervoegde, bloeide het optreden helemaal open en leken ook de geluidstechnici plots wakker geschoten. Het blijft  onbegrijpelijk waarom Simon eerst een uur aanmodderde met zijn eigen begeleidingsband, terwijl er zoveel goeds in de coulissen stond te wachten.

Zeker, Paul Simon (70) heeft een repertoire waar menig songschrijver een arm voor zou geven. Maar de klankkleuren van 'Dazzling Blue' botsten in Vorst de hele tijd tegen elkaar op, en '50 Ways to Leave Your Lover' zag er wel energetisch uit met zijn drie blazers, maar klonk veeleer als lunchmuziek in een fabriekshal. Ook de stem van Simon, die er met een hoedje op best sjofel uit zag, kwam bij aanvang allesbehalve krachtig over en kon je amper verwarmen. Met de cover 'Vietnam' gaf de zanger een knipoog naar Jimmy Cliff, die twee dagen eerder met hem in Londen was komen optreden. En ook Chet Atkins kreeg een referentie tijdens het instrumentale 'Wheels'.

De drums die tijdens 'The Obvious Child' door Vorst denderden als bij een foute rave, verdwenen gelukkig als sneeuw voor de Afrikaanse zon wanneer het podium herschikt werd. Het was tijd voor een herneming van Simons succesplaat *Graceland*, en een a capella zingend Ladysmith Black Mambazo. Springend en kusjes werpend zong het negenkoppige koor 'Hello My Baby' en 'Nomathemba', om vervolgens samen met Paul Simon een betoverend 'Homeless' in te zetten. Bij 'Diamonds on the Soles of Her Shoes' werden dan de zeven muzikanten geïntroduceerd die de magistrale plaat destijds hadden ingespeeld, en zo veranderde Vorst in een feesttent. De rake riedels sloegen je om de heupen en van dat vreselijke zaalgeluid was plots ook geen sprake meer. Die metamorfose werd des te meer duidelijk tijdens 'Boy in the Bubble', waarin harmonica en bas mooi met elkaar wedijverden, en ook trompettist  Hugh Masekela uit Soweto zijn solo-moment kreeg. Slotsong 'Call Me Al' werd door iedereen overgenomen en bezorgde Simon een staande ovatie.

De zanger toonde zo toch een connectie met de zaal waar hij 22 jaar geleden zijn echtgenote Edie Brickell ontmoette, die er toen voor Dylan speelde. Ook in de bisronde bracht Simon nog enkele gesmaakte klassiekers. 'The Boxer' volgde op dat andere Simon & Garfunkel-nummer 'Sound of Silence', solo gebracht op een donkerrode gitaar. Na ruim twee uur en drie kwartier nam de zanger definitief afscheid met 'Still Crazy After All These Years'.

Het voorgerecht smaakte helaas lang niet zo als de exquise hoofdschotel en het dessert, en liet een ietwat wakke smaak in onze mond na. Des te jammer. Vandaar de strenge quotering.