Dour omarmt liefdevol de modder op slotdag

Pieter Coupé − 17/07/12, 14u23 − Bron: De Morgen

Op de slotdag van Dour stond het festivalterrein, na de zoveelste regennacht, onder water. Duizenden bezoekers trokken naar huis, de blijvers 'omarmden de modder', zoals de Flaming Lips adviseerden.

Net wanneer je dacht dat het niet erger kon, vielen er in de nacht van zaterdag op zondag nog eens bakken water uit de lucht boven de Borinage. Gevolg: het festivalterrein van Dour was zondag één grote, donkere waterplas met hier en daar een eilandje van modder en stro. Geen wonder dus dat er op de laatste festivaldag behoorlijk wat minder volk heen en weer liep, of beter: waadde.

Toen het rond vijf uur in de namiddag toch droog leek te zullen blijven, zagen we Dour langzaamaan overeind krabbelen. Chairlift (**) zorgde met het hitje 'I Belong in Your Arms' voor de eerste schuchtere danspasjes van de dag in de Clubcircuit Marquee. Prompt verscheen een waterzonnetje boven het Plaine de la Machine à Feu. En het bleef schijnen, hoewel Amenra (***) hard zijn best deed om een plaatselijke zonsverduistering op te wekken met zijn aardedonkere, rücksichtslos doorploegende postmetal.

"You don't need money to have a good time", klonk het wild enthousiast bij Dour-favorieten The Subways. Dat bleken de woorden die het door regen, modder en koude geteisterde festival nodig had. Overal zagen we Douristen de rug rechten, de vuist in de lucht steken en met een brede glimlach de primaire punkrock van The Subways (***) meezingen. Een gelijkaardig beeld bij The Skatalites, een tent verder. Waar een paar uur voordien nog tankwagens in de weer waren geweest om modder weg te zuigen, stond nu een dolle meute heen en weer te springen op zonnige ska.

Geen beter geplaatste band dan Flaming Lips (***) om de heropgebouwde sfeer finaal te laten ontploffen, dachten we. Bij de klassieke opener 'Race for the Prize' kreeg het publiek een regen van ballonnen en confetti over zich heen en leek een legendarisch concert in de maak. Helaas staken daarna de zwaktes van de Lips de kop op: de onvaste zang van Wayne Coyne, de lange pauzes om wéér een gadget uit de kast te halen (een rook spuwende megafoon, reuzenhanden die lasers stralen) en het chaotische geluid.

Wel raak waren de meezingers 'Yoshimi Battles the Pink Robots' en 'Do You Realize' en vooral Coynes advies om de modder te omarmen. Toen er nóg een confettiregen, visuals van dansende naakte vrouwen en een ode aan drugs volgden, wonnen de Lips alsnog die 'Race for the Prize' van het begin.

'How Deep Is Your Love?', vroeg The Rapture (****) zich tot slot af. De volle, massaal dansende tent gold als het duidelijkste antwoord: de liefde van de Dourganger voor zijn festival gaat nog dieper dan zijn laarsafdrukken in de modder.