Haar laatste plaat flopte aan de kassa, en ook de kaartjes voor haar concert in Brussel kon Madonna slechts met moeite slijten. Nochtans imponeerde de show van de Queen of Pop. Tenminste: als ambitieuze videoclip. Want van hits, laat staan betrokkenheid, bleek nauwelijks sprake in het Boudewijnstadion.

Pas bij 'Like A Prayer' - helemaal achteraan in de set - barstte een feestje los in de gigantische arena. De ingedommelde massa op de tribunes veerde als één man rechtop, danste, zong mee en amuseerde zich duidelijk een breuk. Eindelijk. Voordien waren de 37.000 toeschouwers meestal stille getuige van een indrukwekkend schouwtoneel, dat zo strak geregisseerd was, en onderkoeld uitgevoerd, dat je een mechanisch spektakel leek te bekijken. Of een dvd in de zetel.

Madonna deed ook niet veel moeite om die kloof te dichten tijdens dit larger than life-spektakel. Zelfs niet door een onverwachte stunt. Géén blote borst, zoals in Istanboel. Géén tranen met tuiten zoals in Berlijn. En ook al geen hakenkruis boven een rechtse politieke figuur, zoals in Tel Aviv.

Wankele zang
Nee, de superster tekende voor een overdaad aan visuele effecten, en héél veel songs uit haar laatste plaat. Wie zich verheugd had op classics als 'Material Girl', 'Justify My Love' of 'Ray Of Light' moest zich troosten met een fragmentje tijdens de videomedleys. Ook daarmee hield de Queen of Pop haar publiek op een afstand.

Alleen tussen 'Human Nature' en een affreuze Marlene Dietrich-versie van 'Like A Virgin' zocht de bijna 54-jarige superster even toenadering: "Ik zou mijn kleren volledig uitgetrokken hebben vanavond", vertelde ze plagerig. "Maar het regent en ik heb een verkoudheid." Om die reden voerde ze een aantal choreografieën vooraan op het podium uit onder een paraplu. Begrijpelijk, maar vooral potsierlijk.

Al even lachwekkend blijft overigens die wankele zang van Madge. Dat jarenlange euvel probeerde ze dit keer te verhullen door haar stem door een batterij effecten te sturen, te playbacken of zich te verschuilen achter backings.

Die achtergrondzangers bleken gelukkig wél indrukwekkend. Het Baskische trio Kalakan maakte bijvoorbeeld grote sier in een elegant opgelapt 'Open Your Heart' en ook het psychedelische 'I'm A Sinner' gold dankzij hen als één van de fraaie hoogtepunten.

Bindteksten bleven zo goed als achterwege in de show, maar godsdienstige symboliek was dan weer overvloedig aanwezig: kerkklokken luidden het concert in, en een reusachtig wierookvat slingerde vervaarlijk van de ene kant naar de andere over het podium. Madonna kwam op in een zwevende biechtstoel, en flirtte in zowat elke song met kruisbeelden of de kabbala.

Ooit waren die religieuze referenties in haar show nog taboedoorbrekend, nu had je geen flauw idee wat precies de bedoeling was van die rode draad.

Net zo onbegrijpelijk was één van de kostuumwisselingen, waarin Madonna als cheerleader op het podium kwam. Waarom een charismatische vijftiger een bakvis van zestien wil zijn, is ons een raadsel. Maar dat Madonna een vreemde relatie met de jongere generatie onderhoudt, bleek ook in 'Express Yourself'. Daarin smokkelde ze een stukje 'Born This Way' van Lady Gaga, alsof ze daarmee wilde aangeven dat die laatste niets meer dan een copycat is. "There's only one queen, and that's Madonna, bitch", mocht Nicki Minaj ook nog eens vanaf een videoscherm natrappen - vermoedelijk wéér naar Gaga, die zichzelf ooit The Queen of Pop heeft genoemd.

Flauw van La Ciccone. Immers, Lady Gaga laat zich tenminste voorstaan op een innige band met haar little monsters, zoals ze haar fans noemt. Die warmte ontbrak - letterlijk en figuurlijk in het ijzige Boudewijnstadion.

Weet je wat? Bij de volgende tour wachten we wel gewoon op de dvd.