Het Cactusfestival rekende dit jaar af met een slabakkende ticketverkoop en verschillende wolkbreuken. Gelukkig viel er genoeg te ontdekken en te genieten tijdens deze noodlottige editie.

Een derde minder tickets in voorverkoop, en een weer waar je zelfs geen hond door wil jagen. Nee, Cactus beleefde niet de meest geslaagde editie in het Brugse Minnewaterpark.

Toch deed het zijn reputatie van sfeervol stads- en familiefestival nog steeds eer aan. Oké, de annulering van Paolo Nutini en Explosions in the Sky zorgde voor een domper op de feestvreugde, maar met The Kills hield de organisatie toch een fijn alternatief achter de hand. Zelfs de vervangact van The Ting Tings sloeg aan.

Allegaartje
Jammer genoeg oogde de affiche dit jaar als een vreemd allegaartje van bands die hun momentum net hadden beleefd, of dat binnenkort zouden doen. Razorlight - minstens vijf jaar na hun hoogdagen -viel vederlicht uit als headliner. En zelfs het geweldige Yeasayer, met een showcase van meestal onbekende songs, toonde zich een weinig evidente hekkensluiter. Verder kon je je ook afvragen waarom een behoorlijk kleurloze Emilíana Torrini vier jaar na haar laatste plaat en hit haar opwachting mocht maken. Hetzelfde gold voor Chris Cornell, wiens groep Soundgarden momenteel een stuk relevanter is dan zijn sologang.

Misschien zat het derde podium van Rock Werchter er wel voor iets tussen? Met een alternatieve en spannende programmatie in The Barn kwam Herman Schueremans zichtbaar in het vaarwater van Cactus. Dat zou weinig goeds beloven voor volgend jaar: Rock Werchter droomt nu al hardop van een vierde podium.

Voltreffers
Ondanks die schoonheidsfouten op de affiche en - zoals eerder vermeld - het onheilige pokkenweer, kwamen festivalgangers toch vaak genoeg aan hun trekken tijdens de driedaagse. The Black Box Revelation bond bijvoorbeeld een afgeladen park aan zich in de gietende regen. Aloe Blacc en Shantel & The Bucovina Club Orkestar kregen de dansers op de been, terwijl Grant Lee Buffalo zorgde voor een welgekomen streepje nostalgie - wat een wereldnummer blijft 'Fuzzy' toch.

Zaterdagmiddag roffelde de drummer van Kurt Vile dan weer de slaap uit je ogen en een sluimerende kater uit je houten kop. Met rammelrock, akoestische songs, en de semi-elektronische artrock van 'Freak Train' kozen ze voor een parcours dat hobbelde van dreinerig naar razend opwindend.

• De recensies leest u in De Morgen van vandaag.