DE WOLF RUILT VAN AARD

De zes multi-instrumentalisten van Los Lobos belichamen al veertig jaar de absolute standaard van de Tex Mex rootsmuziek. Helaas gaven ze donderdag in het Rivierenhof een wat verzadigde indruk.

Klassieke platen als How Will The Wolf Survive en The Neighbourhood bovenop erg gesmaakte passages in films gaande van de Ritchie Valens biopic La Bamba tot cultklassiekers From Dusk Till Dawn en Desperado: naast de tonnen respect die ze - nog steeds - als niche-act oogsten, wisten de 'Texicano's' van Los Lobos ook zo nu en dan eens binnen de mainstream te prikken. Bovendien zouden ze midden jaren '90 met hun zijproject op fluistertoon Latin Playboys ook nog eens de iets hippere muziekfans beroeren.
 
En alsof u dan nog niet overtuigd was van wat voor een invloedrijke band deze nestors van de Tex Mex vorm geven: nu en dan duikt er eens een lid op in de liveband van Bob Dylan terwijl Hidalgo met zijn accordeon zelfs carte blanche kreeg op de platen Together Through Life en (het onterecht als een grap afgeschreven) Christmas In The Heart. Kortom: de feeërieke bühne van het Rivierenhof werd donderdag bevolkt door levende legendes.
 
Op papier dan toch want gezien de vluchtigheid van concerten, worden de prijzen pas na het slotakkoord van de bisnummers uitgedeeld. Mocht dat bisnummer - een cover van Neil Young's 'Cinnamon Girl' - de enige te beoordelen song zijn, hadden we hen met een nagenoeg perfecte score terug op weg gestuurd. Helaas ontbrak het de rest van de set aan bevlogenheid.
 
Je had kunnen stellen dat de op zwoele bluesritmes rustende Chicano rock van Los Lobos als de donder vloekte met de hardnekkige regenwolken, maar er was duidelijk méér aan de hand. Aanvankelijk verschenen de vier centrale leden - Hidalgo, César Rosas, Conrad Lozano en Louie Pérez - alleen op het podium in een semi-akoestische formatie, slechts gewapend met gitaren in erg diverse maten en vormen. Die mariachi-achtige setting voelde zodanig charmant aan dat de geniale, vingervlugge riedels van Hidalgo op zijn requinto jarocho (snaarinstrument tussen gitaar en laag gestemde ukelele, PJS) bijna iets vanzelfsprekends kregen.
 
Naarmate het concert vorderde nodigden de Wolven ook nog een drummer en saxofonist Steve Berlin uit op het podium, en net daar ging het fout. Plots zagen we Los Lobos zich met een laksheid degraderen tot een balorkest. Een uitstekend balorkest, dat dan weer wel. Met het wat verstopte 'Anselma' als eenzame uitschieter, werd het smachten en hopen op een finale. Die kwam er enigszins, en wel in de vorm van het van Ritchie Valens geleende 'La Bamba' waarbij we door maar liefst drie wildvreemde vrouwen overmand werden. Het mag dan out of fashion zijn, bij dit publiek lééft de 'kuskesdans' nog steeds. Sinds ze die song in '87 in die Valens-biopic speelden leek de originele schrijver wat vergeten en werd het een absoluut verplicht nummertje voor Hidalgo en co. En of het nu professionaliteit dan wel oprecht plezier was, zeggen dat ze de song wat aframmelden zou een gitzwarte leugen zijn. Het maakte het des te treuriger dat het publiek zich slechts tot wat geneurie en gemompel liet overtuigen. Te druk aan het kussen, allicht.
 
Met wat optimisme zou je deze routineuze passage van Los Lobos kunnen afschuiven op het regenweer. Jammer genoeg leek het er toch op dat de wolf eerder van aard dan van baard had geruild.