Elke muzikant zou er een arm, een been en chronische haaruitval voor over hebben om één keer in z'n carrière een nummer te kunnen schrijven als 'Video Games' van Lana Del Rey. Dat de Amerikaanse zangeres ermee debuteerde maakte de verwachtingen voor wat nog komen moest haast onmogelijk om in te lossen, en de reacties op haar eerste live-optredens waren zo vernietigend dat een aantal concerten prompt geannuleerd werd.

Vrijdag stond ze vrij bescheiden in The Barn geprogrammeerd, maar ze werd er wel als een heldin onthaald. Goed: de beste zangeres zal Del Rey nooit worden, en aan haar houding op het podium mocht ook nog wat gesleuteld worden. Te vaak leek ze immers op een ijskoningin waar met een chirurgische ingreep elke emotie uit weggesneden was. En toch: het hàd allemaal wel iets.

In plaats van klakkeloos de soms wat afgelikte versies van de plaat na te spelen, waren de songs tot hun naakte essentie herleid. Met vier strijkers, een jazzgitarist en nog een man achter de vleugelpiano maakten 'Summertime Sadness' en het donkere 'Without You' een veel betere indruk dan verwacht, en deed ze zelfs aan -u leest het goed- Marlene Dietrich denken.

Del Rey schreed het publiek in om zich uitvoerig te laten bewonderen, maar los daarvan bleven de grote gebaren achterwege. Eén keer liet ze even in haar hart kijken - de manier waarop het hartverscheurende 'Video Games' werd onthaald was zo overweldigend dat ook zij er niet ongevoelig bij kon blijven - maar verder beperkte zich tot een beleefd dankuwel en de boodschap dat we allemaal 'awesome' waren. Dank daarvoor, maar zelf mocht ze er, ondanks dat breed achteruit gekamde kapselook wel zijn.

De set
Blue Jeans
I Sing The Body Electric
Born To Die
Summertime Sadness
Without You
Carmen
Video Games
National Anthem

(The Barn, vrijdag, 21u15)