De Brooklynites van Light Asylum willen synthpop weer avontuurlijk maken. In Gent lukte hen dat vrij goed, zolang het duo zijn neiging tot bombast bedwong.

Shannon Funchess, de frontvrouw van Light Asylum, is geen type waar je ruzie mee zoekt. Nauwelijks anderhalve meter groot is ze, maar ze heeft het gestel van een bodybuilder, ze liet haar armen vol tatoeëren en ze blikte met priemende ogen de zaal in alsof ze elk moment een kopstoot zou uitdelen aan de eerste rijen. In de Charlatan gaf ze haar publiek er gelukkig alleen van langs met haar stem, die zo laag zakte dat je de veelgemaakte vergelijking met Grace Jones alleen maar kon beamen. Opmerkelijk hoe ze in 'IPC' in een paar seconden heen en weer schakelde tussen brommen, schreeuwen en gillen.

Funchess' stem is één troef van Light Asylum, de andere is de punky sfeer die het oproept met alleen maar synthesizers en elektronica. Naar eigen zeggen wil dit duo (naast Funchess ook knoppendraaier Bruno Coviello) de synthpop dan ook ontdoen van haar hapklare hitparade-imago en er weer gevaarlijke muziek van maken. Die ambitie hoorde je terug in 'Hour Fortress' en 'Pope Will Roll', waarin Coviello de soulvolle schreeuw van Funchess koppelde aan razende industrialbeats en melodieuze synthesizerriedels. Het klonk alsof Grace Jones stond te spelen met Front 242 als begeleidingsband.

Nog bezwerender was 'Dark Allies', dat door de opeenstapeling van synthesizermotieven onverbiddelijk naar een climax toe bouwde om dan weer af te brokkelen in flarden van lawaai. Met 'At Will' bereikte Light Asylum het hoogtepunt. Wat begon als een hiphophybride (een breakbeat, gesamplede sirenes) ontaardde al gauw in razende industrial: een dreunende bas, beats als mokerslagen en elektronische drumroffels die veel weg hadden van geweersalvo's. Heel even leek de Charlatan een enorme fabriekshal waar tussen de draaiende machines een band stond te spelen.

Helaas leed de apparatuur van deze Brooklynites in de laatste drie nummers aan metaalmoeheid. 'End of Days' bouwde met zijn snorrende Kraftwerk-geluiden nog even voort op de roes van 'At Will', maar de pompeuze outro draaide het nummer de nek om en bleek een voorbode van het bombastische 'A Certain Person'. Over een staccato beat   die rechtstreeks was gepikt van New Order - passeerden gesampled gehinnik van paarden en van die vreselijk echoënde eightiesdrums. Toch schreeuwde het publiek om een toegift en kreeg het nog de ruwe, vrij matige cyberpunk van 'Knights and Weekends' te horen.

Of dit duo met zijn heropgewaarde synthpop eeuwigheidswaarde heeft? Twijfelachtig, maar op zijn minst is hun muziek nog houdbaar tot het eind van de zomer, wanneer ze op Pukkelpop staan.