The Offspring's tweede plaat, Ignition, viert dit jaar zijn twintigste verjaardag en veroorzaakte daardoor allicht een paniekreactie bij de plots niet meer zo jonge fans van het eerste uur. Met een integrale uitvoering van die plaat én een best of bewezen band en publiek dat minder jong niet gelijk is aan oud.

In tegenstelling tot zowat alle andere platen van de band die punkrock in de charts wist te breken, heeft Ignition niet die ene er bovenuit torende hitsingle. Toch mag dit hun beste plaat genoemd worden omdat het de absolute blauwdruk is van hun onmiskenbare sound. Die energieke drie-akkoordenpunk, de slinks verstopte riedels van gitarist Noodles, de barse unieke stem van Dexter Holland én uiteraard een uitgebreid gamma aan 'yayayaya's en 'oohoohooh's': wie midden jaren '90 eerder met puberteitsproblemen worstelde dan met de donkere, dieper gaande complicaties die door Kurt Cobain en de grunge bezongen werden, was welkom op de onbezwaarde wolk van The Offspring.
 
In de AB vielen twee kampen op: de fans van Ignition en het daarop volgende Smash, en de twintigers die de band pas later ontdekten met de monsterhit 'Pretty Fly (For A White Guy)'. Een discrepantie die in het heetst van de strijd al snel mee verdampte met de zweetdruppels die jong en minder jong samen produceerden. Aangezien je de band nooit van experimenteerdrang kon beschuldigen en er qua sound en structuur nauwelijks verschillen zijn tussen de songs van Ignition en nieuwe nummers als 'Days Go By' en het voor het eerst live gebrachte 'Dividing By Zero', zijn beide generaties eigenlijk fan van zowat exact dezelfde muziek, alleen de songs zijn anders. Er zijn weinig bands die zo stellig aan hun sound (kunnen?) vasthouden, maar net dat zorgde ervoor dat het woord 'eenheidsworst' door ons hoofd begon te spoken.
 
Het kwartiertje pauze, waarbij zelfs de zaallichten werden aangestoken, tussen Ignition en de rest van de set was een allesbehalve fijnzinnige overgang die er bij het begin van het tweede deel leek voor gezorgd te hebben dat ze de schwung  uit handen hadden gegeven. Een conclusie die al snel achterhaald werd wanneer ze met pakweg 'Come Out And Play' nog wat extra graadjes bovenop de al zo warme AB dropten.
 
Het lijkt tegenwoordig haast ondenkbaar, maar enkele jaren geleden was een fuif pas geslaagd wanneer de parochiezaal zijn kwartiertje woest tegen mekaar aan springen achter de kiezen had. 'Smells Like Teen Spirit' was verplicht, net zoals The Offspring's zelfvertrouwen boostende middenvinger 'Self Esteem'. Wanneer die song dan na 'Pretty Fly (For A White Guy)' en 'The Kids Aren't Alright' de set afsloot, hadden de Californische punkers de allerlaatste restjes energie genadeloos uit het onophoudelijk op en neer deinende publiek gezogen. Het is een béétje pathetisch dat ze als veertigers nog staan te zingen over gepest worden op school maar hun vitaliteit en overgave zorgden daarbij voor een mantel der liefde.

Nieuwe fans zien we ze niet meer scoren, maar als nostalgie-act voor mensen die nog te jong zijn om dat woord te gebruiken, heeft The Offspring geheel terecht een eigen plaatsje veroverd.