De stunt van dEUS heeft zijn uitwerking niet gemist. Een paar dagen nadat op 1 juni helemaal uit het niets een nieuwe cd verscheen, kwam Following Sea op één binnen in de charts. Vrijdagavond kreeg de groep er niet alleen een gouden plaat voor uitgereikt, maar werd het momentum nog aangezwengeld met een Club 69-concert in de Marconi-studio op de vrt, waar 150 gelukkige winnaars de band in gedroomde omstandigheden live konden zien.

dEUS begint volgende week in Moskou aan een uitgebreide Europese tournee, en straks staat de groep hoog op de affiche van Rock Werchter. In de Marconi-studio werden een handvol nieuwe nummers voor het eerst live uitgeprobeerd. Opener 'Sirens' gaf meteen aan dat de groep dit keer in topvorm verkeerde.

Met de Cubaanse percussionist Amel Serra als zesde man op het podium klonk het geluid ook wat voller, wat sensueler, zelfs. 'Constant Now' - met bassist Alan Gevaert als prominente tweede stem, en met de klaterende gitaar van Mauro eveneens in een hoofdrol- klonk groots en breed gearrangeerd. Precies door ook nummers uit het rijkelijk gearrangeerde Keep You Close in de setlist op te nemen werd het contrast met het nieuwe materiaal nog groter. 'Girls Keep Drinking' en 'Hidden Wounds' deden, zeker muzikaal, luchtiger en spontaner aan. In dat eerste nummer werd de hoekige bluesgitaar van Mauro aan een dansbare hiphopbeat gekoppeld, in het tweede haalde Barman zijn coolste parlandostem boven. Mét de tekst op een spiekbriefje, overigens.

Van de vier nieuwe songs kwam 'Quatre Mains' - de nieuwe, in het Frans gezongen single- het beste uit de verf. Je hoorde nu al dat alle elementen aanwezig zijn om uit te groeien tot een dEUS-classic: een knappe melodie met een refrein dat  bleef plakken, een ritme dat je zin gaf om het gaspedaal wat dieper in te duwen, en tegelijk zat er toch een vleugje mysterie in de tekst, zodat je niet het gevoel kreeg dat je het nummer na een paar keer draaien al helemaal doorgrond had. Trouwens, ook hier weer: topscore voor Mauro, die live nog meer dan op plaat echt zijn stempel drukt op het nieuwe werk.  

In de staart van de set werd er nog even een blik hits opengetrokken. 'Instant Street' begon als een pure popsong, om dan aan vaart te winnen en helemaal los te barsten. Het bleef een geniale ingeving, ook nu weer voelde je de opwinding exponentieel toenemen naarmate de band sneller ging spelen. De nerveuze funk van 'Fell Off The Floor, Man' dreef de Marconi-studio verder naar het kookpunt, met het grandioze 'Bad Timing' als toegift. Een verpletterende apotheose. Als ze straks op de festivalweides dit niveau halen, is de uitschuiver in de Lotto Arena vorig jaar helemaal vergeten.