Elf jaar na de split van The Afghan Whigs werkt de groep momenteel een reünietournee af die gisterenavond halt hield in een al maanden vantevoren uitverkocht Koninklijk Circus.

The Afghan Whigs -uit Cincinnati, Ohio- behoren met voorsprong tot de beste rockgroepen die de jaren negentig hebben voortgebracht. Omdat ze met 1965, Black Love en het onverwoestbare Gentlemen drie authentieke classics achter hun naam hebben staan, uiteraard, maar meer nog omdat de optredens die ze destijds gaven zo intens waren dat het wel leek of ze elke avond op leven en dood speelden.

Levens veranderd
Op de koop toe was Greg Dulli -onveranderlijk in het zwart- een charismatische frontman, die zijn hart haast letterlijk door z'n keel schreeuwde. Weinig zangers die op het podium zo ver gingen in het uitdrijven van hun demonen, weinig artiesten die zodanig op het scherp van de snede balanceerden dat het bloed haast letterlijk uit de luidsprekers spatte. Mee daardoor werden The Afghan Whigs een groep die, ook al bleef het succes van pakweg Smashing Pumpkins, Soundgarden en Nirvana achterwege, een band die levens veranderd heeft.

Na de split in 2001 werd Dulli aanvoerder van The Twilight Singers, en startte hij met Mark Lanegan The Gutter Twins op. Niemand die zelfs maar dacht dat de hereniging van The Afghan Whigs een realistische optie was. En nu zijn ze dus terug. Het verpletterende alles-of-niets-gevoel ontbrak woensdagavond, al hadden de songs zelf - over verslavingen, (machts) misbruik, en suïcidale gedachten - nog niets aan zeggingskracht ingeboet.

Aarzelende start
Het begon nochtans niet geweldig. De groep, aangevuld met drie sessiemuzikanten op drums, piano en cello, rommelde in eerste instantie maar wat aan, en ook de geluidsmix was verre van optimaal. Dulli -zichtbaar afgevallen- stond fysiek op scherp, maar het wat aarzelend ingezette 'Crime Scene, Part One' maakte weinig indruk, en te oordelen naar de wat routineuze manier waarop 'What Jail Is Like' werd ingezet, kreeg je zelfs even de indruk dat de gevangenis in kwestie inmiddels een goed geëquipeerd wellnesscentrum was geworden.

Entertainende Dulli
Een eerste kentering kwam er met 'Going To Town', waarop de furieuze gitaarrock van de groep op een electronische Prince-beat werd gemonteerd. Het resultaat, een zinderende deelverzameling tussen grunge en soul, klom op tot een eerste hoogtepunt, al miste je zelfs daar dat scherpe kantje. Dulli schreeuwde nog steeds zijn stembanden stuk, maar tegelijk ontvouwde hij zich tot een entertainer die tijdens de onlangs opgenomen Marie Lyons-cover 'See And Don't See' langs weerskanten van het podium even de zaal in ging, en tussendoor ook vroeg of op het bovenste balkon alles okay was.

'Debonair' - een song met een intro als een opstijgend vliegtuig - klonk daarentegen nog even verpletterend: withete gitaren, drums die zich als een naald door je trommelvliezen boorden, en Dulli die weer even in de huid van zijn jonge, verslaafde zelf kroop. Dat niveau hield de groep niet vol, maar met 'Faded', dat op het einde naar aloude traditie tot 'Purple Rain' van Prince werd herkneed, hadden de Whigs wel nog een verpletterend finale in petto.

Pintjes in de lucht
Ook de bisronde, waar de Box Tops-classic 'The Letter' aan de Supremes-hit 'Come See About Me' werd gekoppeld, mocht er zijn. Met 'Miles Iz Dead' - waar de slogan 'Don't Forget The Alcohol' door het voltallige pubiek met pintje in de lucht werd meegescandeerd. Want voor alle duidelijkheid: de euforie in de zaal grensde aan de verafgoding. Mocht Dulli anderhalf uur uit z'n telefoonboekje hebben voorgelezen, had het publiek 'm vast ook met een staande ovatie bedacht. Het illustreerde alleszins hoeveel die oude platen ook vandaag nog steeds betekenen voor wie ze destijds gekocht heeft.

Een daarmee ligt de conclusie voor een concert dat van voor tot achter op nostalgie teerde voor de hand: vandaag is okay, maar vroeger was het beter.
 
DE SET
Crime Scene, Part One
I'm Her Slave
Uptown Again
What Jail Is Like
Going To Town
When We Two Parted/Dead Body
Gentlemen
Crazy
Something Hot
My Enemy
See And Don't See
Love Crimes
66
Debonair
Bulletproof
Summer's Kiss
Faded/Purple Rain
-
The Letter/Come See About Me
Fountain And Fairfax
Miles Iz Dead
Into The Floor

The Afghan Whigs, gezien op woensdag 13 juni in het Koninklijk Circus te Brussel. De groep speelt op vrijdag 17 augustus op Pukkelpop.