Tout feu tout flamme voor de Franse Elvis

Deze vrijdag viert de "rock-'n-roll chouchou" van de Franstalige wereld z'n 69ste verjaardag. Maar van ouderdomskwaaltjes was geen sprake tijdens de 181ste concerttour van Johnny Hallyday.

Van een groteske entrée des te meer. In het Sportpaleis kwam de Franse superster met Belgische roots uit de nok afgedaald, in een uitgeholde sloopkogel. Aan weerszijden zette een spetterend vuurwerk z'n Messiaanse neerdaling uit de hemel grandeur bij. Tegelijkertijd ontplofte de backdrop, waardoor je uitkeek op een post-apocalyptisch slagveld. Het oogde allemaal erg imposant. Maar ook wel lachwekkend pompeus.

Dat openingsoffensief zette gelijk de toon voor de rest van de avond. Elk denkbaar cliché uit de rock-'n-roll werd ten volle benut in deze larger than life-show. Als een cartoonversie van Elvis stond de uit leder en glitter opgetrokken Hallyday bijvoorbeeld doorlopend wijdbeens op de planken. Tenminste, als je hem niet zag droogneuken met z'n microfoonstandaard op de podiumvloer, zoals in 'Deux étrangers'. Jakkes.

Z'n vaste gitarist Robin Le Mesurier was dan weer zichtbaar geobsedeerd door Keith Richards: naast diens poses had hij zelfs het kohllijntje onder z'n ogen van de Stones-gitarist gejat.

Maar goed: niemand die struikelde over dit twee-en-een half uur durend extravaganza van gemeenplaatsen en rock-'n-roll heroïek. Het visuele spektakel met rollende podia en schreeuwerige beelden zag er dan ook overweldigend uit. Tijd om naar adem te happen, werd je nauwelijks gegund.

Muzikaal bleek het spektakel opgetrokken uit verschillende aktes: een rockgedeelte, een symfonisch hoofdstuk met orkest, en een akoestisch intermezzo.

Tussendoor voorzagen koperblazers de songs van een frivole of gevoelige toets. Dat orkest kwam nog het best tot z'n recht in een ontroerende cover van Ben E. Kings 'I Who have nothing', waarbij de chanteur in duet ging met achtergrondzangeres Amy Keys.

Dat Hallyday na een halve eeuw nog steeds geldt als francofoon fenomeen, merkte je goed in Antwerpen. Daar bleek z'n muziek inmiddels zelfs verschillende generaties aan te spreken. Zowel bejaarde rockers als hysterische jonge dames en kinderen zag je in kitscherige fanshirts meebrullen met hits als 'Excuse-Moi Partenaire', 'Que Je t'aime' of 'Je Suis Né Dans La Rue'. Sommige fans bleken zelfs gek genoeg om voor het Sportpaleis te slapen in een Quechuatent omdat hun held met de ijsblauwe ogen - de blik van een gevaarlijke poolhond - er twee avonden na elkaar optrad.

Op het eind van de avond bleef een afgeladen Sportpaleis dan ook tout feu tout flamme achter. Tja, iets ànders had ons verbaasd, met een show waar de vlammen letterlijk van af spatten.

Muzikaal bleek het spektakel opgetrokken uit verschillende aktes: een rockgedeelte, een symfonisch hoofdstuk met orkest, en een akoestisch intermezzo.

Tussendoor voorzagen koperblazers de songs van een frivole of gevoelige toets.

Hallydays muziek bleek inmiddels verschillende generaties aan te spreken. Zowel bejaarde rockers als hysterische jongedames en kinderen zag je in kitscherige fanshirts meebrullen met hits als 'Excuse-moi partenaire', 'Que je t'aime' of 'Je suis né dans la rue'.

Op het eind van de avond bleef een afgeladen Sportpaleis dan ook tout feu tout flamme achter.