Een wervelend extravaganza van blues en rock 'n' roll uit de binnenzak van Roland, diens favoriete muzikanten én Helmut Lotti als surplus: op papier zag het er interessant en zelfs veelbelovend uit. Het werd een op spelplezier draaiende jukebox tjokvol classics en parels die ondanks zijn aanstekelijkheid wat weerhaakjes miste.

Wanneer Blues Peer de komst van Helmut Lotti aankondigde, was zelfs de aanwezigheid van Roland onvoldoende om enkele licht autistische blues-puristen van een verontwaardigde reactie te weerhouden.
 
Onze eerste reactie hield echter het midden tussen voorzichtige nieuwsgierigheid en enthousiaste interesse. Je kan veel zeggen over Helmut Lotti, maar dat ie best een nootje kan zingen is een understatement. Bovendien is Roland, de absolute godfather van de Belgische blues (en nog veel meer), een zodanig begaafd muzikant dat hij zelfs een aritmische hartslagmeter kan laten schitteren mocht die naast hem op het podium staan.
 
Komt daar nog bij dat de samenstelling van zijn Allstars blijk gaf van absolute fijnproeverij. Drummer Jeroen Stevens van het schizofrene, niet te categoriseren I Love Sarah, bijvoorbeeld. In de ritmesectie bijgestaan door Jasper Hautekiet op bas. Of de twee al te vaak onderschatte gitaristen Pieter-Jan De Smet en Elko Blijweert. Dat alles dan nog eens ondersteund door de immer in wereldvorm verkerende Steven De Bruyn die zich de longen uit het lijf blies en ons aangenaam verraste als leadzanger. Als toemaatje werd de piepjonge Nevada Fellow (Ruben 'zoon van Frank' Focketeyn) voor de leeuwen gegooid. Die laatste maakte meteen duidelijk dat hij slechts wat borsthaar en een paar gebroken harten verwijderd is van een hoogst beloftevolle carrière.
 
Met zo'n bende was het logisch dat muzikaal alles even strak zat als de slip van Solomon Burke. Té strak, eigenlijk. Dit fijne allegaartje muzikanten heeft zijn sporen verdiend met experimenteren en het neerhalen van muren tussen genres. Mogen we dan even verwachten dat ze de beloofde jukebox van songparels eveneens van wat scherpe randjes voorzien? Neen, zo bleek. Jazz-standaard 'My Baby Just Cares For Me' stikte in een wieg van 12-maten blues en had iets Broadway-achtig, het van True Blood bekende 'Bad Things' klonk paradoxaal genoeg wat te braaf en achter het in de originele versie van Warren Zevon doordrammende 'I'll Sleep When I'm Dead' had wat meer vaart mogen zitten. Wél een pluim voor 'King Kong In The Lunapark' dat werd opgepikt uit het tussen mechanische strakheid en bezeten groove laverende project Fortune Cookie van Roland en Steven De Bruyn.
 
We betwijfelen dat ze met 'Handle With Care' insinueerden de Vlaamse Traveling Wilburys te zijn, maar net zoals bij Dylan, Petty, Orbison, Harrison en co toen, leek het er in de Handelsbeurs op dat plezier maken centraal stond. Niets meer of minder dan enkele van de fijnste muzikanten die zich even onttrekken van alle verwachtingen om zich met een aanstekelijk enthousiasme op hun favoriete songs te storten. Maar ook al hebben ze nooit gepretendeerd dat het om meer gaat dan het vieren van muziek alleen, hadden ze best wat bruusker over de songs mogen gaan. Wie hoopte op die minder makkelijk verteerbare surprises die kenmerkend zijn voor elk van deze muzikanten, bleef op zijn honger zitten.
 
Rest nog dé vraag. Kan Helmut Lotti de blues zingen? Foute vraag eigenlijk, gezien hij doorgaans rock'n'rollsongs voor zijn rekening nam en hij , zijn Elvis-imitatie indachtig, dat genre op zijn eigen manier uitstekend beheerst. Wanneer hij zich wel aan een 'blueske' waagde - soms zelfs met mondharmonica  - schreeuwde de onderdrukte purist in ons toch om een grind of een lichte krak in zijn stem. Klokvast en loepzuiver gezongen, laat dat nu net twee adjectieven zijn die haaks staan op de blues. En toch: we steken er onze twee handen voor in het vuur dat ze weinig meer dan een blueslick of twee uit hun gitaren zullen moeten persen om de Peerse wei van zijn ongelijk te overtuigen.