Ze kregen de violen niet direct gelijkgestemd, maar eens Dirty Three aan hetzelfde zeel trok in de AB, werd je omvergeblazen door een even amusant als woest spektakel.

Kop noch staart krijgt een mens aan Dirty Three. Maar wellicht is net dàt hun grootste sterkte. De muziek van het Australische drietal is immers een intrigerend kluwen van dronken matrozenwalsjes, furieuze postrock, jazzy gepriegel of zelfs occasionele flirts met folk. Instrumentals waarin àlle hoeken eraf zijn.

Net zo min als je een stempel kunt drukken op hun stijl, is het volstrekt onmogelijk om het drietal zélf te doorgronden. Neem nu frontman Warren Ellis. Met z'n woeste baard en podiumdansjes van een dolgedraaide derwisj, zou je deze sidekick van Nick Cave in The Bad Seeds en Grinderman nooit tegen het lijf willen lopen in een donker steegje. Maar net zo goed toonde hij zich een virtuoze violist, én een begenadigd causeur. Met absurde bindteksten wist hij het publiek al voor de eerste noot te lijmen. Daarin moest Justin Bieber het nu eens ontgelden - 'Rain Song' heette voor één keer 'Justin Bieber's Acné (Of Hoeveel Geld Heb Ik Nu Nog Precies Nodig'. Een andere keer werden luidruchtige fans en fotografen op een hilarische manier geschoffeerd. Of de Beatles bespot: "De wereld zou een betere plaats zijn als er evenveel fans van The Stooges waren als van de Fab Four". Ergens anders filosofeerde hij dan weer over z'n onbedwingbare wens om de rest van de wereld in een laken te wikkelen en hen in de dichtstbijzijnde rivier te keilen: "Goodbye world, hello me!"

Hartritmestoornissen
Minder wervend dan die praatjes, was de muziek aan het begin van de set. Van het ergerlijke 'Sometimes I Forget You've Gone' durfden we zelfs enkel aannemen dat het bedoeld was om een mens hartritmestoornissen te bezorgen. Ellis boog zich over een keyboard, maar werd daarbij brutaal overstemd door een chaotisch spervuur van drums. Dansbaar klonk deze stilistische egotrip niet bepaald, opwindend evenmin. Maar gelukkig legde die uitschuiver geen beslag op het verdere verloop van de avond.  

Het bezwerende 'Sea Above, Sky Below' tilde het niveau van de avond zelfs in één klap een paar lichtjaren hoger. En ook het nerveuze 'The Zither Player' was een schot in de roos. Geen wonder dat het publiek aan het eind nog enkele bissen afdwong. Deze Dirty Three trok als een muzikale wervelwind door de zaal. En al berokkenden ze hun eigen songs in het begin wat schade, toch voelde je achteraf alleen opwinding na dit natuurfenomeen.