Simple Minds groeven donderdag in een uitverkocht Koninklijk Circus met veel plezier hun eigen verleden op.

Nu het oude werk van Simple Minds door een nieuwe generatie rockgroepen als een belangrijke inspiratiebron naar voor wordt geschoven, is het Schotse gezelschap plots weer een hippe, invloedrijke band. Jim Kerr en Charlie Burchill - ooit de kern van één van de meest succesvolle groepen die de jaren tachtig hebben voortgebracht - genieten van hun nieuwe status, en zijn momenteel op tournee met een selectie uit hun vijf oudste platen.

Het lijkt op papier een riskante onderneming: voormalige supergroep duikt in haar eigen verleden en takelt oude nummers op uit de periode voor haar commerciële doorbraak. Zelfs bij doorgewinterde Simple Minds-fans zullen pakweg de eerste drie platen - pro memorie: Life In A Day ('79), Real To Real Cacophony ('79) , Empires And Dance ('80) - niet meteen hoog in het favorietenlijstje opduiken.

Het pleit bijgevolg voor Kerr en Burchill, de enige twee die alle bezettingen van de groep hebben overleefd, dat ze zich daar niet door laten afschrikken. Voor de band ging grossieren in majestueuze stadionrock, specialiseerde Simple Minds zich in tamelijk experimentele cold wave waar je op gezette tijdstippen de invloed van Kraftwerk, Roxy Music en de Berlijnse periode van David Bowie in hoorde doorschemeren. Interessant om die oude, in sommige gevallen haast vergeten platen in een nieuwe context te herontdekken.

Gek ook, om nummers als 'Celebrate', 'Premonition' en 'Pleasantly Disturbed' te horen vertolken op de manier waarop ze ze later zijn gaan spelen. Ik had haast geschreven dat ze zichzelf stonden te coveren, maar dat zou afbreuk doen aan de gedreven manier waarop Simple Minds in Brussel op het podium stonden. Want het moet gezegd: de vijf waren donderdagavond behoorlijk op dreef.

Ze hadden er duidelijk schik in om materiaal op te diepen dat in sommige gevallen al in geen eeuwigheid meer op de setlist was beland. Kerr zocht als vanouds voortdurend contact met het publiek, Burchill liet zijn gitaar klateren als stroomde er bronwater uit, Mel Gaynor werd ook nu traditioneel aangekondigd als 'de beste drummer ter wereld' en bassist Ged Grimes speelde strak als een opgespannen elastiekje. Andy Gillespie, de man achter de keyboards, zat dan weer minder prominent in het klankbeeld dan je op basis van het repertoire zou vermoeden.

Cold wave waar de gitaar centraal staat: het was weer eens wat anders. En voor u denkt dat er alleen obscure nummers voor de kenners op het programma stonden: classics als 'Love Song', 'The American' en de vijf nummers uit New Gold Dream werden meegescandeerd alsof Simple Minds weer de topact op Rock Werchter was.

De bisronde - met een fabuleuze versie van het instrumentale 'Theme For Great Cities' - gaf bovendien aan dat ze ook daar de risico's niet schuwden. Wat in theorie een oefening in nostalgie had kunnen worden, groeide in werkelijkheid uit tot een originele opfrisbeurt van materiaal dat in sommige gevallen ouder was dan de leeftijd van het publiek in de zaal. Zelfs de band zélf leek naarmate de avond vorderde almaar jonger te worden. Niet slecht na een carrière van vijfendertig jaar.