In de muziek zijn er weinig dingen zo bevredigend als een ruwe diamant zichzelf zien bijslijpen tot een band van absoluut topniveau. Met hun jongste plaat The Hunter werd metalband Mastodon bekroond met zowel lyrische reviews als een geheel nieuwe schare fans. Maar waar ze het in het verleden live al eens lieten afweten, overtuigden ze met verve in de in een knip uitverkochte AB-show.

Met platen als Leviathan, Crack The Skye en Blood Mountain toonde het Amerikaanse viertal zich al groots maar écht groot werden ze pas met The Hunter, hun jongste spruit die wereldwijd de ene feestelijke review na de andere vergaarde. Een plaat die zo ontegensprekelijk goed is dat ze ook op goedkeurend gegrom kon rekenen van mensen die doorgaans dit soort getatoeëerd en bebaard tuig uiterst links laat liggen. Maar zoals dat gaat was er ook een (klein) kamp dat mekkerde dat Mastodon met The Hunter voor de commerce heeft gekozen. Een compleet waardeloos statement als je weet dat dit de eerste echte plaat is waar ze zich niet op het concept maar op de aparte songs focussen en dat zonder ook maar de kleinste aanpassing te doen aan hun alchemische geluidscocktail.
 
Dat gezegd zijnde heeft Mastodon altijd wat gesukkeld met zijn liveshows. Die durfden al eens zo saai zijn dat de band bij het zoveelste complexe wandelingetje over de gitaarhals haast zelf in slaap viel. Dat was niet anders op Graspop afgelopen zomer waar we hen - zij het daar met enige barmhartigheid toegeschreven aan de verschroeiende hitte - met een onvoldoende huiswaarts stuurden. Natuurlijk leent hun  technische, loodzware en dicht geplamuurde sound zich niet bepaald tot theatraliteit maar met de gepaste dosis intensiteit kan dat ruimschoots gecompenseerd worden.
 
En die intensiteit droop donderdag in de AB duidelijk van hun bezwete voorhoofden met bijvoorbeeld gitarist Brent Hinds die ondanks een gebroken voet zijn nasale huil met enkele forse stoten kracht bijzette. Eindelijk zagen we Mastodon performen als de woeste creaturen die ze in hun met een walm epiek benevelde songs bezingen. Nieuwe songs als 'Black Tongue' en 'Curl Of The Burl' schurkten naadloos aan tegen het machtige 'Megalodon', het woest stormende 'Circle Of Cysquatch' en het lekker rollende 'Iron Tusk'. Adempauzes waren schaars maar ook overbodig want dit Mastodon speelde zodanig op het scherp van de snee dat je niet eens veel moeite hoefde te doen om meegezogen te worden in hun alles verwoestende sonische ravage.
 
Met hun frisse, progressieve sound wisten ze de metalscene al wakker te schudden en met dit soort shows zal het niet lang meer duren voor ook de rest van de wereld aan hun voeten ligt. Laat er geen twijfel over bestaan: Mastodon ís de allerbeste metalband van deze generatie.