Maandagavond injecteerde het Britse Vaccines de Brusselse Ancienne Belgique met een dikke spuit euforische poprock, punk en pose. Alleen miste dat shot gitaargeweld nét onze meest gevoelige ader.

Een decennium geleden waren daar plots The Strokes. Rockende rijkeluiszoontjes uit New York die met Is This It? een nieuw millennium aan rockmuziek inluidden. Waar zij stopten, nemen The Vaccines het over. Vanuit Groot-Brittannië dropten ze eerder dit jaar met What Did You Expect From The Vaccines? drieëndertig minuten aan vrolijke, vettige rocksongs die uitpuilen van het soort tienerennui waar menig dagboek of Facebookprikbord van volgekribbeld staat.

Na een overrompeling op Werchter en uitstel wegens een operatie voor zanger Justin Young stond de groep twee maanden later dan gepland in Brussel. Daar lieten ze met 'Blow It Up' meteen merken dat het hen menens was. Gevolgd door 80 seconden grillig ra-ra-ra gillen in 'Wreckin' Bar'. Iets te vroeg in de set, maar zo gaat dat met gretige jongens: altijd net dat klein beetje te snel. Zo was het optreden van The Vaccines eigenlijk ook: vinnig, vurig en vooral niet te veel gedoe. Toch was halverwege de korte set al duidelijk dat het de songs nog wat aan diepgang ontbreekt. De thema's waar de band in grossiert zijn al bij al even oppervlakkig als kalverliefde. En dan nog van de soort waar je zo overheen bent, al dan niet met 'Post Break-Up Sex'.

Het verklaarde wellicht waarom het publiek alleen bij dat nummer, de grootste hit tot nog toe, echt een teken van leven gaf. 'Wetsuit' was een afgerafeld rommeltje in vergelijking met het galmende anthem op de plaat. Ook nieuwtje 'Teenage Icon' wist niet helemaal te overtuigen. Gelukkig was er nog die andere single 'Nørgaard': één brok adrenaline én een geschikte afsluiter. Heel even voelde je je weer vijftien, en ging je volledig mee in het feestje van fysieke aantrekking en jeugdige overschatting.

Net slecht allemaal, maar de muziek van The Vaccines past toch beter op een festival. Type broeierig sfeertje, lauwe pilsjes en verliefde tienerkoppeltjes die niet van elkaar te scheiden zijn. De volgende keer dat de Britten een spuitje komen zetten, strekken we gewillig onze arm uit op een Limburgse weide.