Morgenavond zal Lamb de Botanique drie avonden op rij gevuld hebben. Maandag beet de Britse groep de spits in stijl af. Achteraf waren we maar nét niet van het Lam Gods geslagen.

De hernieuwde aandacht voor de groep uit Manchester - eerder dit jaar was ze ook al headliner op Cactus - bewijst dat Lamb weinig van haar, euh, pluimen is verloren. En dat terwijl de groep bijna acht jaar geleden opgedoekt werd, na de zoveelste hoogoplopende ruzie.

IJskristallen
Vandaag lijkt de spanning tussen Lou Rhodes en Andy Barlow evenwel nog steeds niet helemaal verdwenen. In de Orangerie keek de zangeres - nochtans beter geluimd dan ooit! - vaak een tikkeltje meewarig naar haar sparring partner, wanneer die zich weer eens naar de voorgrond wurmde om het publiek op te hitsen. Zijn manische pose stond dan ook haaks op de intieme sfeer die Rhodes opriep tijdens fragiele classics als 'Gabriel' of 'Górecki'. Of tijdens het huiveringwekkend mooie begin van 'Wise Enough', waarin haar stem spontaan ijskristallen in de zaal had kunnen vormen. Dat het publiek vooraf "hitsige kattenseksgeluiden" maakte, zoals Barlow zei, kon die delicate sfeer niet eens om zeep helpen.

Anderzijds werkt de tegenstelling tussen Barlow en Rhodes evengoed als een magische formule in de Botanique: zijn sputterende beats gingen volmaakt in duet met haar folky aanpak. Alleen jammer dat de zangeres soms een overdaad aan effecten op haar stem toeliet tijdens het concert: in pure vorm bleef haar zang op z'n mooist.

Zware beats
De set leunde stevig op de laatste plaat 5, van de loodzware beats in opener 'Another Language' tot het bombastische 'Build A Fire' aan het eind van de set. Geen dwaze beslissing, want die lichtelijk vernieuwde sound sluit uiteindelijk beter aan bij de tijdsgeest dan de mix van drum'n'bass, jazz en triphop die hun vroegere platen kleurde. Maar in Brussel waande je je zelfs tijdens het balorige 'B-Line' nooit getuige van een anachronisme.

Volgens Barlow had de groep er maandag een "dies horribilis" opzitten, vooraleer ze aan hun concert begonnen. Maar de liefdevolle ontvangst maakte alles goed, fleemde hij vooraleer een vlucht strijkers en industrial beats uit een doosje ontsnapte in 'What Sound'.  In die wondermooie live-versie smokkelde hij en passant een percussief intermezzo. Ook Lou Rhodes liet zich niet onbetuigd als ritmische ruggengraat: in 'Alien' nam ze trommelstokken ter hand, en elders begeleidde ze de groep met een mopje akoestische gitaar. De soundscapes werden verder mooi uitgewerkt met Jon Thorne als derde man op elektronische bas, en een roadie die af en toe de machinerie van Barlow overnam wanneer die zich naar de drums repte.

Lamb klonk verrassend door de wol geverfd - okay, pun a little intended - in de Botanique. Alsof ze nooit gestopt waren. Op die manier werkte de groep zich naadloos van hoogtepunt tot hoogtepunt, terwijl elegante visuals het sprookje compleet maakten.

Lamb is hoorbaar aan een tweede leven begonnen. De slachtbank lonkt steeds minder.