Het werd al vaker gezegd en geschreven, maar toch: Coldplay is de populairste rockgroep van haar generatie. Het concert dat het Londense viertal zondagavond naar het Antwerpse Sportpaleis bracht was in recordtempo uitverkocht, en zelfs in een tijd dat haast niemand nog cd's koopt zijn er van 'Mylo Xyloto' - amper twee maand uit - onmiddels toch al bijna drie miljoen exemplaren de deur uit. De platina plaat die de groep voor het concert kreeg uitgereikt werd, gesigneerd en al, prompt weer cadeau gedaan aan Music For Life.

Coldplay behoort, net als U2 en Springsteen's E Street Band, tot het selecte groepje bands die geloven dat muziek de kracht heeft om je een geweten te schoppen. Tijdens de huidige tournee nemen Chris Martin en zijn vrienden opnieuw Oxfam mee op tournee, en in het verleden waren ze ook al het gezicht van de Make Poverty History-campagne. Diezelfde attitude straalt bovendien van de muziek af.

Snufje voor samenhorigheid
Een concert van Coldplay is het perfecte middel tegen cynisme. De groep grossiert niet in slogans of goedkoop sentiment, maar staat wel een positieve levenshouding voor, en creëert live een gevoel van samenhorigheid dat authentiek en gemeend aanvoelt. Daar hebben ze zelfs een fijn technologisch snufje voor ontwikkeld. Bij het binnenkomen werden op grote schaal lichtgevende armbandjes uitgedeeld, die door de technische ploeg van Coldplay bestuurd werden en ervoor zorgden dat het publiek eigenlijk deel van de lichtshow was. Het resultaat oogde niet alleen fantastisch, het droeg tegelijk bij aan de sfeer in de zaal.

Op de koop toe had de band in heel de zaal cirkelvormige videoschermen laten ophangen, zodat je van eender waar perfect kon volgen wat er gebeurde. De reactie liet zich raden: het duurde niet lang of ook de achterste rij op het bovenste balkon veerde recht.

Confetti en reuzenballonnen
Opmerkelijk trouwens hoe Coldplay de set had opgevat. Het eerste kwartier alleen al zag er spectaculairder uit dan de bisronde bij de meeste andere bands. Opener 'Hurts Like Heaven' klonk als een wereldhit, terwijl het wellicht pas volgend jaar een single wordt. Tijdens 'Yellow' botsten  - zoals de traditie dat intussen voorschrijft - reuzenballonnen over de mensenzee, en halverwege 'In My Place' werd zowel de groep als het publiek bedolven onder kilo's confetti. Het zag er prachtig uit, en zo klonk het ook.

Goed: Chris Martin is niet écht de beste zanger ter wereld, maar als performer heeft hij weinig concurrentie. En zelfs vastgekluisterd achter zijn in fluograffiti ondergespoten piano werd de greep op het publiek geen moment gelost. Bassist Guy Berryman en drummer Will Champion vormden een hechte ritmesectie, maar het was toch weer gitarist Jonny Buckland die met zijn huiveringwekkend gitaarspel haast ieder nummer naar een hoger niveau tilde.

Coldplay wordt in de media vaak als een verzameling zachtgekookte eitjes afgeschilderd, maar live klonken de vier behoorlijk potig. Erg veelzijdig, bovendien. 'Lost' denderde voorbij op een pompende hiphopbeat, het weemoedige 'The Scientist' was dan weer het soort klassieke ballad waar elke zichzelf respecterende songschrijver een arm voor over heeft, en met het 'Politik' (give me real don't give me fake, jawel) ramde Martin zijn piano zowat aan stukken. Een poëtische tekstschrijver zal hij nooit worden, maar de zanger schrijft wel over de valkuilen van de liefde op een manier die bij veel mensen een gevoelige snaar raakt.

Centraal podium
Dat lukte ook wanneer de songs tot de absolute essentie werden teruggebracht. Halverwege de set verhuisde de groep naar een centraal in de zaal gelegen tweede podium voor een akoestische set, waarbij 'Up In Flames' de aandacht trok door de meerstemmige samenzang tussen Martin en Champion, en het sobere folkliedje 'Us Against The World' werd opgedragen aan de slachtoffers van de aanslag in Luik. Het waren geen hits, er kwamen geen speciale effecten aan te pas en ook de belichting werd tot een paar spots beperkt. Maar als de de nummers als een huis staan, blijven ze ook zonder poespas overeind.

In de laatste rechte lijn stak de Coldplay nog een tandje bij. Eerst met het euforische, van voor tot achter meegescandeerde 'Viva La Vida', dan met de nieuwe classic 'Charlie Brown', waar de hele zaal met behulp van hun lichtbandjes de 'glowing in the dark'-passage uit de tekst kracht bijzette. En vervolgens met 'Paradise', op plaat niet echt hun beste single, maar live wél het laatste luik van een imposante hattrrick. Ook hier pakte de groep het anders aan dan andere bands.

Grote Emoties
Waar de wetmatigheden van de popmuziek voorschrijven dat je de classics tot op het einde bewaart, en de nieuwe songs vooraan stopt om het publiek alvast wat op te warmen, draaide Coldplay die logica om. Maar omdat de nieuwe singles ook stuk voor stuk wereldhits zijn was dit een geniale zet die overvloedig illustreerde dat een terugval in de creativiteit nog niet voor morgen zal zijn. Goed, Coldplay schuwde de grote emoties niet. Bij Chris Martin is elke traan een waterval en elke beweging Een Gebaar. Maar de emoties zijn gemeend en het sentiment oprecht.

'Fix You' sloeg zich als vanouds als een troostende arm om het publiek, het wervelende 'Every Teardrop is A Waterfall' vatte kort en bondig de helende werking van popmuziek samen, en met 'White Christmas' - niet op de setlist, wél gespeeld - gaf de band aan dat er ook in zo'n grootse productie nog ruimte is voor spontaniteit en improvisatie.  Een passage op Rock Werchter zit er volgende zomer niet in - de band speelt in de Verenigde Staten op dat moment - maar wie in Antwerpen van de partij was kan er wel weer even tegen. En aangezien de band voor én na de zomer in Europa speelt, valt er met een beetje geluk nog wel een verrassing uit de lucht.

• 
•