Helemaal flabbergasted waren we wanneer The Horrors zich ergens heel erg hoog in het eindejaarslijstje van 2009 posteerden met het uitmuntende 'Primary Colours'. 'Skying', hun jongste, beloofde ons aanvankelijk op eenzelfde manier van de pot te rukken. Helaas dweepte die plaat net iets te veel met genres die haaks staan op het garagegeluid dat ons tal van slapeloze nachten had bezorgd. Niettemin zouden ze ons live wegblazen. Of niet?

Wat hadden de heren Horrors andermaal voor een fijn voorprogramma gezorgd! Het Brooklyn hardcoreschorem van Cerebral Ballzy omzeilde de politieke preken van Black Flag met songs over 'pizza, skateboarden, bier en overgeven.' Straf om te zien hoe heel erg jonge kids die Henry Rollins en co nooit aan het werk hebben kunnen zien toch een gelijksoortige muzikale bomaanslag kunnen afleveren die bovendien van wat napalm werd voorzien met knetterende covers van Off! en 'I Wanna Be Adored' van The Stone Roses. Samen met Iceage bewijzen deze tieners dat er nog plaats is voor muziek die oprechte woede als kapstok gebruikt.

The Horrors, dan. Wie zijn ze eigenlijk? Op hun eerste plaat coiffeerden ze hun muziek naar het voorbeeld van The Cramps, hun tweede vatte het beste van de shoegaze samen en hun derde hield het midden tussen al het voorgaande maar dan afgestompt met de Simple Minds en 'What Are You Going To Do With Your Life?' van Echo & The Bunnymen. En inderdaad, wat willen de heren Horrors met hun leven? Soms leek het wel alsof ze met deze sound naarstig azen op een plaatsje op de affiche van Glastonbury net onder The Stone Roses. Dat ze daarmee hun garagezieltjes verkochten leek niet ter zake te doen.

Met een zekere swagger opkomend uit de speciaal voor epilepsiepatiënten ontworpen duisternis, doorregen met flarden blauw en rood licht, trapten de vijf uit Southend On The Sea af met 'Changing The Rain', de openingstrack van hun nieuwe plaat en een song waarin de Manchesterswing van - weeral - The Stone Roses doorschemerde.

Een schimmige lijn die als een waas over de rest van de songs zou dartelen terwijl ze hun debuut schromelijk negeerden en gretig graaiden uit 'Primary Colours' en 'Skying'. Met The Cramps wilden ze duidelijk niets meer te maken hebben, afgezien van het kapsel van frontman Faris Badwan dan. En hoewel ze ons hier en daar toch wisten mee te zuigen in hun spiraal richting shoegazehemel, leek het alsof ze eieren voor hun geld hadden gekozen door te opteren voor een vlakkere sound die niet zelden van The Simple Minds geleend leek.

Wat we gevreesd hadden is gebeurd: The Horrors groeiden sneller dan de Griekse schuldenberg en leverden daar een deel van hun edgy kantje voor in. Daarmee boren ze allicht een nieuw publiek aan en zal eeuwige roem hun deel zijn, voor fans van 'Primary Colours' deed dit concert iets te pastel aan.