Daar zijn ze dan: de profeten van de rave. De ongekroonde monarchen van het feelgoodfeest dat overloopt van de peace en love. Met een mix van Baskisch getinte folktronica, dubstep, punk, funk en vocale harmonieën vatten ze als één band alle hypes van de voorbije vijf jaar samen. Gij zult niet stilstaan!

Onze oorlellen trilden onverbiddelijk mee op de dikke bastonen die de band aankondigden alvorens ze als helden onthaald zouden worden. Vanaf dan was het dan ook verschrikkelijk moeilijk om stil te blijven staan. Met Star Of Love bracht de Spaans-Britse band vorig jaar zijn debuut uit en hoewel dat al de perfecte soundtrack was om een hip strandfeestje mee op gang te trekken, bouwden Crystal Fighters de afgelopen maanden een livereputatie op die vaak vergezeld gaat van superlatieven als 'legendarisch', 'uniek' en 'onverbiddelijk dansbaar'.

'Geile dubstep en funky beats' kopte deze krant na hun optreden op Leffingeleuren afgelopen zomer en aan dat feest breidden ze een onweerstaanbaar vervolg in de uitverkochte AB Box. De drummer leek wel opgetrokken uit gewapend beton, het backingzangeresje deed in 'boenknummer' 'I Love London' even denken aan Anne Clark, de gitarist kwam het podium op met blote bast terwijl frontman Sebastian Pringle zich de intensiteit van een soort godvrezende zombie aanmat. Kortom:  een zootje ongeregeld met de som van hun afwijkingen als voedingsbodem voor die unieke sound.

De beats draafden zich in de mixtuur van Baskische folk die nadrukkelijk doorsijpelde in de songs. Dat folky kantje ankerde zich rond het gebruik van de txalaparta: een houten slaginstrument dat mag doorgaan als een iets mattere versie van de Hawaiaanse steeldrum. Exotische ritmes te over, dus.

Tussen dat exotische kantje, de haast herculische bassen en de lekker cruncy riffs vond Pringle plaats voor zijn vaak onverstaanbare canto, wat van hem een soort dubstepsjamaan of profeet van de rave maakte bij songs als 'Solar System' of 'Xtatic Truth'. Bij 'Follow' werd dan weer de spaanse gitaar bovengehaald en werd het geheel afgeklokt in een soort Kelly Family-sfeertje. Crystal Fighters zijn natuurlijk een bende hippietuig met hun zeepbellen, ballonnen en het veelvuldig getrommel op items die daar niet per se voor ontworpen zijn.

De rollende rockriff van 'I Do This Every Day' maakte het sowieso al een van onze favoriete songs, maar live kreeg het nummer nog eens extra punch terwijl hun hitje 'Plage' een welgekomen uitnodiging was om met z'n allen met de buik vol liefde rond een kampvuur op het strand te dansen.

Eigenlijk maakten Crystal Fighters de plaat die MGMT had moéten maken en sleuren ze daar nog een stuk Vampire Weekend, Magnetic Man en Animal Collective bij. Eén band die de afgelopen vijf jaar samenvat, eigenlijk. Als er dit jaar ergens figuurlijk een tent met de grond gelijk gemaakt moet worden, kloppen de festivalorganisatoren best bij Crystal Fighters aan.