Halverwege het concert in de Antwerpse Bourla vertelt Tom Smith zondagavond dat de eindejaarsperiode een uitgelezen moment is om terug te blikken op alle goede en slechte dingen die zich de voorbije twaalf maanden hebben voorgedaan. "Een persoonlijk dieptepunt was de split van R.E.M." zegt hij, met een knik in de stem. Waarna een cover van 'Half A World Away' volgt die het origineel naar de kroon steekt. Het optreden van Smith & Burrows ¿ de zanger van Editors met de voormalige drummer van Razorlight - was aangekondigd als een kerstshow. Maar het werd veel meer dan dat.

Met Funny Looking Angels hebben Smith & Burrows voor een zeldzaamheid gezorgd: een kerstplaat opgenomen die nergens kitscherig of klef klinkt. Bovendien ondernemen de twee momenteel een klein tourneetje om te onderstrepen dat het niet om een gimmick gaat, maar om een project dat hen na aan het hart ligt.

Onder vrienden
Dat merkte je meteen tijdens het concert in de Bourla. Tom Smith en Andy Burrows - aangevuld met drie extra muzikanten - hadden het gezellig gemaakt. Er hing kerstverlichting op het podium, er brandden kaarsjes, en Smith zat te zingen op een ouderwetse houten reiskoffer terwijl Burrows zich aan een buffetpiano had geïnstalleerd. Daardoor werd er een informele sfeer gecreëerd die al snel oversloeg naar de rest van de zaal. De band speelde bovendien uitsluitend akoestisch, en samen met al dat schemerlicht op het podium leek het haast of we met z'n allen rond een kampvuur zaten waar een paar bevriende muzikanten voor het plezier hun favoriete songs speelden.

'Wonderful Life' van Black bijvoorbeeld. Of het door Burrows vertolkte 'Only You' van Yazoo.  De twee vrienden wisselden elkaar af op gitaar en piano, terwijl de rest van de band de nummers verder inkleurden met cello, mandoline en keyboards. Het was een eenvoudig concept, maar het werkte wonderwel. Bovendien was er ook ruimte voor songs uit het eigen repertoire van beide artiesten. Van Editors stonden tot grote vreugde van het publiek zowel 'Papillion' als 'No Sound But The Wind' op het programma, en dat ze voor de gelegenheid volledig werden herkneed tot ze tussen de rest van het materiaal pasten maakte het er alleen maar boeiender op. Wel grappig trouwens, om Smith voor één keer niét alle kanten van het podium op te zien springen.

Knus familiefeestje
Ook Burrows toonde zich een begenadigd songschrijver. Eerst met een melancholische versie van 'America', de wereldhit die hij voor Razorlight schreef. En nadien opnieuw met 'Before I Fall To Pieces', nog zo'n classic van zijn vorige band die aantoonde dat hij de kunst om een klassieke popsong te componeren tot in de puntjes beheerst. Omdat het een kerstconcert was, hadden Smith & Burrows zowaar een tombola georganiseerd waarbij het publiek allerlei prijzen kon winnen, gaande van Dolly Parton-cd's over flessen sherry tot T-shirts en koffiemokken. Die werden dan door Smith zelf aan de winnaars in de zaal bezorgd. 't Had iets van een knus familiefeestje, waarbij de zanger zich een stuk relaxter toonde dan doorgaans bij Editors.

De celliste kreeg even een plek in de schijnwerpers door Agnes Obels zangpartij in 'The Christmas Song' over te nemen, en de finale - met een bloedstollend 'When The Thames Froze' - was er eentje waarbij je op het puntje van je pluchen zeteltje ging zitten. Dat zowel Smith als Burrows op dat moment ook de engelenvleugels hadden aangepast waarmee ze ook op hun hoesfoto poseren, maakte het nog sprookjesachtiger.

Een bisronde kwam er niet, maar toen de zaallichten aangingen hoorde je wel 'Fairytale Of New York' van The Pogues door de luidsprekers. Dat blijft, ook voor de band zelf, de beste kerstsong aller tijden. Maar Smith & Burrows waren het anderhalf uur ervoor wel een paar keer vervaarlijk dicht in de buurt gekomen. Hartverwarmend, bloedmooi, en vooral ontwapenend eerlijk. Als dit concert als graadmeter mocht dienen, wordt het vast een zalige kerst. 

Smith & Burrows staat op 6 december nog in het NTGent, en op 13 december in de Ancienne Belgique.