Schaatsen. Daarmee vergeleek zangeres Lara Chedraoui optreden in de AB. "Eenmaal je het gewoon bent, moet je alweer van de baan af." Eén geluk voor haar: van pijnlijke uitschuivers was vrijdag geen sprake. In de uitverkochte Brusselse zaal zetten Intergalactic Lovers vrijdag de kroon op een wonderlijk succesjaar.

Van een bliksemcarrière gesproken! Op luttele maanden tijd groeide de Aalsterse groep uit van beloftevolle debutant tot bescheiden hitsensatie. Verder schuimden Intergalactic Lovers zowat alle festivals af, en tekenden ze voor de muzikale omlijsting van de langspeelfilm Code 37. Afgelopen jaar vroegen dEUS en Puggy hen ook mee op internationale tour. En tussendoor speelden de Lovers liefst drie keer in de AB. Na een eerdere passage in de Club en een stek als voorprogramma van Buffalo Tom in de grote zaal, vulde de band diezelfde AB vrijdag op geheel eigen kracht. Dat succes vertaalde zich dit weekend in een gouden plaat. Goed voor meer dan tienduizend verkochte exemplaren van hun debuut Greetings & Salutations.

Fans wilden het concert vrijdag voor geen goud missen, merkte je aan de euforische respons in de zaal. Maar het orgelpunt van hun eigen jaar leek Chedraoui zélf vooral weke knieën te bezorgen. Net voor het spookachtige 'Drive' bekende de zangeres met Libanese roots dat ze rotnerveus was. En het leeuwendeel van de set speurde ze ingespannen alle hoeken van de zaal af, op zoek naar vertrouwde gezichten. Die vergastte ze dan op een vertwijfeld glimlachje of een verlegen knipoog. Even charmant als haar koudwatervrees klonk gelukkig ook de massale samenzang in 'Fade Away'. De groep zelf overtuigde dan weer met de intimistische faux-country van 'Bruises', of kegelde je omver met een strakke ritmesectie in 'Shewolf' en 'Delay'.

Zelfs ouder werk als 'Gimme' en 'Feel For You' - twee songs die het officiële debuut niet haalden - deden de aandacht niet eens verslappen. Alleen de loops die op de achtergrond weerklonken en soms tussen de songs bleven doorlopen, stoorden wel eens. Het gaf de absurde indruk dat de groep minder live speelde dan het geval was.

Wie dacht dat alle goud gedolven zou zijn voor de bisronde - alle singles waren inmiddels door de set gejaagd - werd in de laatste rechte lijn toch nog verrast. Door het magische duet met Ian Clement van Wallace Vanborn in 'Pretty Baby' bijvoorbeeld. Of door de akelig mooie renditie van 'Help Me Make It Through The Night' van Kris Kristofferson. In beide vochten afgrondelijk verdriet en haardvuurwarme passie een strijd uit in de stem van Chedraoui.

Daarmee bleek de zangeres ook nu weer de absolute blikvanger op het podium. Lag het vooral aan haar lichtjes hese stem, die het midden houdt tussen een zucht en een langgerekte snik die je moeiteloos raakte? Of was het die ontstellende droefenis die sprak uit haar donkere ogen in 'Bruises' die je van slag bracht? Dat Chedraoui de ontbrekende schakel lijkt tussen een tomboy en een femme fatale, droeg ongetwijfeld ook bij aan haar charme. Na afloop van het rechtstreeks gestreamde concert regende het immers liefdesbetuigingen op allerhande sociale media. Met zo'n gepassioneerde spionkop is het succesverhaal van Intergalactic Lovers duidelijk nog niet toe aan z'n laatste pagina.

Of om in de metaforiek van Chedraoui te blijven: haar schaatsjes heeft ze op het droge.