Ze heeft de looks van een fragiel schoolmeisje, maar uit die piepkleine ribbenkast perst Nika Roza Danilova een kolossaal geluid. In de Botanique koos de Californische zangeres - bekend als Zola Jesus - voor ravenzwart drama, industriële beats en alle podiumtrucjes van een popster.

Danilova beschikt over een stem, die even fors en flexibel is als die van een ervaren operazangeres. Geen woord van overdreven trouwens: op haar zevende voerde de Russisch-Amerikaanse al haar eerste opera op. Een paar jaar later ontdekte ze echter dat er eerder een zwartgeverfde goth schuil ging onder haar peroxideblonde coiffure. Sindsdien leent ze die weergaloze stem aan new wave, abstracte elektronica en industrial.

Met die muzikale mix klom de 21-jarige artieste intussen op tot één van de meest gehypete zangeressen van het jaar. Door de underground wordt Danilova stevig aan de boezem gedrukt, maar haar gothic glamour prikkelt net zo goed de aandacht van modebladen.

Al die heisa kan ze gelukkig ook rechtvaardigen met haar laatste langspeler Conatus: een grimmige werkstukje waarin wanhoop en verlangen centraal staan. In de Rotonde van de Botanique bewees ze met die songs dat er niet enkel een donkere wraakgodin in haar huist, maar ook een ambitieuze popster. 

Eén die ook alle trucjes de foor kent. Tijdens 'Night' graaide ze bijvoorbeeld de GSM van een euforische fan weg om zichzelf te filmen. Een paar minuten eerder sprong ze dan weer de zaal in, waarbij het publiek een erehaag moest vormen.

In 'Stridulum' zeeg de zangeres uiteindelijk dramatisch neer op het podium, om in een opgerold bolletje verder te zingen. Haar voordracht deed afwisselend denken aan Diamanda Galás en Florence Welsh, maar haar choreografie deed eerder een opgejaagd dier vermoeden. Rusteloos verkende ze alle hoekjes van het podium. Daarmee wekte Danilove een even energieke als onzekere indruk.

Niet dat er voor haar veel reden tot stress was. Met die kolossale strot alléén al imponeerde Jesus. Wel jammer dat haar vier apostelen de meeste songs volledig dichtpleisterden met donderdrums, drie synths, twee laptops en industriële beats. Zo vlakten haar huurlingen heel wat details uit.
Niet toevallig overtuigden de rustpunten dan ook het meest. Zoals ze verzuchtte en huilde dat "It hurts to let you in" in 'Collapse', werd je moeiteloos geraakt.

Alleen op die ogenblikken begreep je waarom ze zo vaak vergeleken wordt met een verleidelijke sirene. Als dat al zo zou zijn, paste je best op voor haar kieuwen. De kans dat het eigenlijk scherpe weerhaken zijn die je huid brutaal openrijten, leek ons niet gering.