De term 'een gevleugelde overwinning' ontsproot uit de legende van de Griekse godin Nikè, die er hoorde voor te zorgen dat haar aanbidders de barbarij ten gronde richtten. Een gelijkaardige zegepraal werd behaald door Dustin O'Halloran en Adam Wiltze, waarbij The Sullen vooral op Mark 'Sparklehorse' Linkous leek te slaan, aan wie ze hun plaat opdroegen.

"Zeven stukjes muziek over dode mensen en gebroken harten": Wiltze kon deze in 2007 ontloken samenwerking onmogelijk beter samenvatten. Wiltze hoort u te kennen van het op drone-effecten en ambient glijdende Stars Of The Lid terwijl O'Halloran naast het schrijven van de soundtrack van Sofia Coppola's 'Marie Antoinette' de ene wereldplaat na de andere componeerde. Beiden toonden  zich in het verleden al meesters in beatloze minimal en panoramisch uitgesponnen soundscapes zonder hartslag. Het hoeft niet te verbazen dat ook AWVFTS op dezelfde tremor verder zweeft.

Gestaag trokken beide heren - bijgestaan door een strijkerstrio - een filmisch doek op waar kamerpop, melancholisch minimalistische pianostukjes en jengelende postrock de kleurschakeringen vormen die minutieus in mekaar vloeien. Alsof een van de pijnstillers helemaal mellow Chopin per ongeluk zijn natte vinger in het stopcontact stopte.

Het idee om ambient met neo-klassiek te rijmen mag dan op papier naar chakra-verruimende new age ruiken, het duo wist live een uniek plaatsje af te bakenen. Te potig om als ambient bestempeld te worden maar tegelijk impressionistisch genoeg om een glijdend ballet op je hersenstam te walsen. Zo mooi dat het pijn deed, eigenlijk.

Net zoals op de plaat mocht de muziek ademen en hielden de strijkers hun noten consistent puur. Des te mooier was het wanneer de resonantie van de piano een intensiteitsgraad aanhield die ervoor zorgde dat, wanneer je je ogen sloot, je echt alleen in de Orangerie stond. Je voelde àlles, leefde en zweefde mee van noot naar noot, terwijl O'Hallorans vingers zich vergrepen aan het ene mineurakkoord na het andere.

Uit afsluiter 'Steep Hills Of Vicodin Tears' mocht overigens het compositietalent van beide heren nog eens blijken. Waar de finale leek aan te sturen op bombast en chaos, wisten ze de natuurlijke drang tot versnelling meesterlijk te beteugelen.

Een gevleugelde overwinning op de barbarij en een deugddoende remedie tegen de rockmuziek in het algemeen. Zo nu en dan mag dat ook eens.

A Winged Victory For The Sullen speelt op 9 december in de 4AD in Diksmuide en op 12 januari in De Roma in Antwerpen. Op 25 februari is er een concert in Cultuurcentrum Hasselt in het kader van Piano_anders.#2, waar onder meer Zazie von einem anderen Stern, Jan Swerts en AWVFTS op de affiche staan.