"Het gezelligste familiefeest, met de plezantste nonkel van het land". Zo werd Gorki aangekondigd door Luc Janssen tijdens de voorlaatste Radio 1-sessie van het jaar. Goed, de Gentse groep liep - zoals verwacht - niet in een boogje heen om humor of een luchtige noot. Maar in de eerste plaats kreeg je een verrassend gestileerde show voor de kiezen. Met een strakke, dynamische opbouw. Hoe vaak maak je mee dat een rockgroep na 22 jaar opnieuw kan verwonderen?

Gorki viert intussen z'n bronzen jubileum. Maar ondanks de vele jaren op de teller, bezweerde Luc De Vos gisteravond dat hij z'n groep geen dinosaurus vindt. Of een "oldschool rockgroep".

En voor het eerst in jaren had je weinig moeite om hem te geloven. De Gorki die op het podium stond, klonk immers opwindender en steviger dan in een eeuwigheid. Zo werd 'Ik Reis Door De Nacht'  brutaal aan flarden gereten met de nijdigste gitaarsolo's die de groep ooit in haar arsenaal had zitten. En ook de verplichte classics 'Lieve Kleine Piranha' en 'Soms Vraagt Een Mens Zich Af' werden loeihard en zinderend gebracht. Alsof de oude honden zich terug piepjonge pups voelden.

Natuurlijk: in de gedaante van Woeste Rockers haalde Gorki altijd makkelijk een wit voetje bij z'n publiek. Maar dit keer overtuigden de intimistische nummers vaak nog meer.

Droompop en melodrama
Daarbij liet De Vos zich soms bijstaan door één van z'n gasten. Met Erik De Jong van Spinvis bijvoorbeeld, hadden we op voorhand kunnen raden dat Gorki een intrigerende collaboratie zou aangaan. Het tragikomische gedicht van Willem Elsschot ''k Heb in mijn jeugd gelijk een beest gezopen' (met Spinvis op xylofoon) was effectief wondermooi. Maar ook met z'n eigen band wist deze Nederlander je bij het nekvel te grijpen - ondanks aanzwellend geruis in het publiek, dat net de bar met gratis Palm-bier ontdekt had.

Verder registreerden we ook een ijzersterk duet met Stefanie Callebaut in 'Grote Stoute Orka'. Knap hoe kleinkunst, elektronica en een wervelende rockfinale elkaar midscheeps troffen.

Ook de melodramatische aanpak van Geike Arnaert in 'Hij Is Alleen' werkte wonderwel: was die song voorheen een vrij banale rocker met een straffe tekst, dan kreeg je nu het beste van beide werelden.

SX bracht het er voordien overigens ook al uitstekend van af, hoewel hun inbreng wel héél miniem was. Amper twee songs stuurden zij de ether in. Gelukkig heette één van die songs 'Black Video': een staaltje wonderlijke droompop, en een regelrecht wereldnummer. Is het een kwestie van tijd voor een wereldpubliek daarmee instemt?

Later koos Geike ook voor eigen werk. Meest overtuigend klonk ze als mysterieuze crooner in 'Blinded'. Begeleid door Gorki - fijne harmonicasolo van toetsenist Luc Heyvaerts overigens - vlijde die song zich aan tegen een Lynchiaanse sfeer, hoewel de refreinen net zo lief kozen voor Het Grote Gebaar.

Voor een kleinere aanpak opteerde Tom Pintens - de Moeder Theresa van het muzikantengild, volgens Janssen. In een zacht 'Al Wie Kan Minnen' kreeg Pintens hulp van De Vos als tweede stem. Deze ontbeende versie won moeiteloos het pleit van de plaatversie.

Dierenwinkel TV
Ook Gorki zocht de stilste hoekjes van z'n eigen oeuvre op. Tijdens bloedmooie nummers als 'Samen in dat donkere huis' (terug van veel te lang weggeweest) trok De Vos zelfs voluit de kaart van de ontroering. Erg goed gevonden trouwens om z'n bekende naamgenoot - de gelauwerde klassieke pianist - virtueel te laten meespelen, vanaf schermen achteraan op het podium.

Later op de avond maakten nog meer muzikale gasten hun opwachting via die televisieschermen. Het leek wel Gorki's minimalistische interpretatie van U2's Zoo TV. Zouden we het Dierenwinkel-TV kunnen noemen?

In 'Donkere Stille Gangen' kreeg de groep virtuele steun van Jan De Smet op accordeon, en mocht de onlangs hertimmerde band van De Vos en passant tonen wat ze nog zoal in haar mars had. Zo bleek de nieuwe drummer Bert Huysentruyt ook een overtuigende trompettist, terwijl Thomas Vanelslander z'n gitaar succesvol inwisselde voor een plaats achter de drumkit. Oude getrouwe Luc Heyvaerts koos dan weer voor sax.

Hysterie en hilariteit
Opmerkelijk was dat de de olijke café-stemming, die vroeger wel eens in de weg zat van een goede show, naar de achtergrond gedrukt werd. In de plaats daarvan kreeg je een groep, waar het spelplezier in schuimvlokken van af spatte, en songs die niet onnodig de nek werden omgewrongen.

Toch vond humor nog steeds z'n weg naar de show. 'De Olifant is Grijs', met een hysterisch schuimbekkende Wim Helsen, was zelfs bijzonder geestig. En ook Flip Kowlier die vanuit een zetel 'Mia' meezong in z'n moederdialect, en over z'n woorden leek te struikelen ("Mia die regeert de klant") zorgde voor hilariteit in de zaal.

De besnorde electropoppers van Teddiedrum hielden na een opzwepend 'Miami' dan weer een hartverwarmende lofrede voor huishoudelektronica ("We zijn fans van de DX 7-synth... Maar een koffiezet is òòk echt schoon").

Voor iemand er ons van zou verdenken dat onze pen gedoopt ging in vloeibare xtc, in plaats van het gebruikelijke vitriool: néé, echt. De sessie was écht zo verrassend goed. Als we al één teleurstelling optekenden, dan was het dat Geike en Spinvis elkaar niet even troffen voor een song van hun gezamenlijke project Dorléac. Maar na drie uur muziek en een hernieuwde liefde voor Gorki zou zo'n opmerking alleen van een onbeschrijflijke lulligheid getuigen.