Vanaf volgende week draait Les Géants in de Belgische filmzalen. The Bony King of Nowhere tekende voor de muzikale omlijsting van dit coming of age-drama. In de AB stelde hij die soundtrack voor. Steun kreeg hij daarbij van een fabuleuze "allstar-band", met glansrollen voor Ine Eysermans van Amatorski, Esther Lybeert en An Pierlé.

De Vlaamse Devendra Banhart. Het achterneefje van Thom Yorke. De kroonpretendent van Leonard Cohen. Aan mediagenieke roepnamen heeft Bram Vanparys, alias The Bony King of Nowhere, nooit gebrek gehad.

Maar hoe langer hoe meer lijkt deze Knokige Koning een uniek muzikaal rijk uit te bouwen. Een dromerig niemandsland dat verdacht lijkt op de Appalachen. Blokhutten bezetten er het landschap. De lucht walmt voortdurend naar zelfgestookte drank en tabak. In de heuvels echoot elke plaat van Bob Dylan. En The Band speelt er elke week.

Dat niemandsland blijkt ook een rijke voedingsbodem voor film. Zo haalde The Bony King's 'Eleonore' onlangs de soundtrack van Koen Mortiers film 22 mei, en nam Kieran Hebden van Four Tet 'Alas My Love' als inspiratie voor een eigen filmproject. En vandaag is er dus de soundtrack bij Les Géants.

Kathedraal van een song
"Ik verkies de versie met minder noten," hoorden we de Belgische regisseur Bouli Lanners over een song-in-wording zeggen, tijdens een aflevering van Cobra op Canvas. In de AB maakte het ons echter geen barst uit hoeveel noten Vanparys op z'n zang had. De delicate fingerpicking in 'New Life' of het haast naïeve 'Favourite' stonden even sterk tegenover de forse countryrock van 'The Stranger' - véél steviger dan op de soundtrack - of het intrigerende 'Night of the Longing'.

Die laatste song haalde de geluidsband niet. "Hoewel ik het een zeer goed nummer vind", snoof een bloedserieuze Vanparys in de AB. In z'n bravado galmde niet eens overmoed door. Je kreeg inderdààd een kathedraal van een song te horen: in de aanloop klonk een fragiele Sparklehorse, maar de finale werd beheerst door de dramatische stemuithalen van The Bony King. Hoed u voor hyperbolen, maar hier werden woorden als "wereldniveau" en "magisch" voor uitgevonden.

Verder draaide de voorstelling echter niet zozeer rond Les Géants. Zo kreeg je ook twee opmerkelijke covers voor de kiezen ('Tonight Will Be Fine' van Leonard Cohen! 'Bleke Lena' van Raymond van het Groenewoud!) en werd je vergast op gloedvolle herinterpretaties van Bony's eigen werk.

Hier kwam de allstar-band mee in het spel. Een hertimmerd 'The Garden' maakte nog het meest indruk. Op plaat wordt die song behelst door de geest van Jeff Buckley en de Sehnsucht van Leonard Cohen. Maar in de AB kleurde Ine van Amatorski de achtergrond in met accordeon, terwijl de viool van Esther Lybeert, de banjo van Stef Heeren (Kiss The Anus of a Black Cat) en een heerlijke lik lapsteel zorgden voor extra glans. 'Maria' werd dan weer opgedirkt met kerkorgel, lapsteel en contrabas. En anders zorgden An Pierlé, Lybeert en Eysermans voor een impromptu zangkoortje.

Desondanks was het uiteindelijk Vanparys solo, die in de bis met alle pluimen gingen lopen. Een nieuwe song, die 'Travelling Man' bleek te heten, dwong een laatste keer kippenvel af. Zullen we het dan nog maar eens herhalen, voor de slechte verstaander?  Wereldniveau. Magie.

The Bony King of Nowhere speelt zaterdag 15/10 in De Roma. Daar herneemt hij nog één keer de voorstelling met z'n allstar-band.

• 
  Foto's Alex Vanhee